De dag dat ik me realiseerde dat ik niet meer wist hoe zijn stem klonk en hoe hij naar me lachte, huilde ik. Vannacht kon ik me zijn gezicht niet meer herinneren. Ik voelde echter niets, staarde voor me uit. Ik schrok van mezelf, maar hoe hard ik ook probeerde, er was niets anders dan leegte. Hij is niets anders dan leegte.
Is dit over hem heen zijn? Is dit eindelijk weer gelukkig zijn?
Het is koud.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten