Opus 23

Ik begin me ongemakkelijk te voelen bij anderen. Leeg en anders, alsof ik eigenlijk alleen ben. Mijn twee werelden worden één en ik kan het niet meer tegenhouden. Het doet me geen goed, gelukkig zijn in hun wereld hield me op de been. Moge de mist in mijn hoofd verdampen.

Loslaten.

Uit het oog, uit het hart, is wat ik denk te voelen.

Uit het oog, uit het hoofd, is wat ik wens te voelen.

Al weet ik niets echt zeker, ik voel al lang niet meer.

Een diner als geen ander.

Ik wil zijn dromen niet verstoren en vooral stiekem naar hem kijken tot hij wakker wordt, maar zoals elke ochtend kan ik mezelf niet inhouden, en zeker vandaag niet. Ik fluister dat ik hem liefheb en geef hem achttien zachte kusjes. Hij wordt wakker, glimlacht, en slaat zijn armen om me heen. Terwijl hij me knuffelt, fluister ik: "Liefste, neem je me vanavond mee uit eten, ter ere van onze verjaardag?" Hij kijkt me ietwat bedenkelijk aan. "Pas op of ik kietel!" dreig ik. "Dat heb je nog nooit gedaan! Toe?" Snel beantwoordt hij mijn vraag met een kus of tienduizend.

"Doe je dat ene zwarte jurkje aan?" vraagt hij 's avonds. "Daarin zie ik je zo graag. Ik moet nog even iets regelen, wees klaar als ik terugben!" De deur valt dicht, en ik voel kriebels in mijn buik.

We wandelen door zijn stad, hij leidt me door de straatjes en langs het water. Waarheen wil hij niet zeggen, noch verklapt hij wat er in zijn rugzak zit. We kruipen over het hek van een park en dalen de trappen naar de kade van de Seine af. Plots tovert hij wijn, nootjes, kaarsen, stokbrood, kaas, kersen en zelfs een kleedje tevoorschijn. Ik vlieg hem om de hals. "Je overtreft jezelf!" plaag ik. "Dit had ik echt niet verwacht." Hij kijkt me aan en terwijl hij zegt dat het beste nog moet komen, diept hij uit zijn rugzak een grote pot van het lekkerste ijs ooit op. "Je moet hiermee beginnen." lacht hij. "Het smelt al!"

Ik lig in zijn armen, van het feestmaal blijft niet veel meer over. Ik murmel dat dit het beste diner ooit was, en ik wel elke avond zou willen beginnen met het dessert. "Blijf dan maar eeuwig bij mij." fluistert hij. "Je t'aime, mon amour."

We kussen tot het laatste kaarsje uitgedoofd is, en nog veel langer.

Wat geschreven is.

Mijn Boeken, 25 juni 2008.

You're in our talons now, and we're never letting go.

Sommigen hebben misschien gisteravond mijn verhuisbericht gelezen. Ik vermoedde namelijk dat er hier meegelezen wordt door zij die dat van mij (nog) niet mogen. Het voelde alsof iemand schaamteloos mijn hoofd vol gevoelens en gedachten bespiedde. Ik panikeerde en besloot te veranderen van site, in een poging onder te duiken.

Vandaag realiseerde ik me dat ik dit niet mag doen. Een van de redenen voor mij om weer te schrijven, én dit daarbij openbaar te doen, was namelijk dat ik mezelf en alles wat ik denk maar nooit uitspreek, niet meer wilde verstoppen. Ik mag daarom nu niet weglopen, hoe graag ik het ook wil. Ik moet wennen aan het idee dat zij die mij kennen eindelijk ook dit deel van mij ontmoeten. Daarbij was ik al aan enkele ontmoetingen begonnen en voelde ik me daar trots over. Enkele vriendinnen lezen hier al sinds het begin mee, anderen heb ik ondertussen ingelicht over het bestaan van Grijze Dagen. Ik wilde hun vertellen dat ik weer schrijf en hoe goed dat voor mij is. Aan de laatstgenoemden heb ik echter het adres nog niet gegeven, ik zie hun bijna dagelijks en dat bezorgt me angst. Ik ben bang dat sommige verhalen hun zullen kwetsen, iets wat absoluut niet de bedoeling is. Ik ben bang voor vragen. Ik ben bang dat als ze hier lezen wat er allemaal speelt, ik bij hun niet onbezonnen zal kunnen zijn. Ik heb die onbezonnenheid echter hard nodig als het minder goed met me gaat. Ze weten niet hoe donker het soms is, en hoeveel zij onbewust in zulke tijden voor mij doen.

Ik wil echter trots op mezelf blijven en me verder leren en durven blootgeven, dus ga ik nergens anders heen. Toevallig of niet werd ik vandaag dankzij het onderstaande filmpje weer een beetje verliefd op Bowerbirds nog meer op 'In our talons' (vanaf 7 min).

You may not believe, but even we were scared at first.

Le reste est silence, is alles wat hij zei.

Ik begrijp hem niet. Ik begrijp niet dat hij al zo lang niets van zich laat horen, en ook niet wil weten hoe het met mij gaat. Hoe weer je iemand zo uit hoofd en hart? "Negen maanden zijn niet genoeg," schreef hij. Ondertussen zijn het er al twaalf, een jaar sinds gisteren. Ik had toen het recht me te gedragen zoals hij zich het afgelopen jaar gedragen heeft, maar dat kwam niet eens in mij op. Ik dacht toen dat hij noch ik zo waren, laat staan zo zouden worden.

Ik heb vernomen dat hij mij niet eens meer durft te zien. Nog iets wat ik niet begrijp, alsof ik hem na al die tijd alles nog zou verwijten? Hij weet als geen ander hoe ik met verlies, boosheid, teleurstelling en vooral gekwetstheid omga. Hij vond mij altijd veel te vergevingsgezind, ik vertelde hem dat vergeven mij gelukkiger maakt. Hij zou beter moeten weten.

Ik begin langzaamaan te vrezen dat de rest misschien wel eeuwig stil zal zijn. Als ik hem echter op een dag weer ontmoet, zal ik vertellen dat ik lang geprobeerd heb hem en zijn gedrag te begrijpen, maar ik nu weet dat ik dat nooit zal doen. Vooral dat ik daar gelukkig om ben, omdat ik gevoeld heb wat het met iemand doet om zo weggeveegd te worden en dat niemand toewens. Ik zal hem uiteindelijk vertellen dat ik nog maar een ding van hem wil. Ik wil de belofte dat hij dit nooit of te nimmer meer iemand aandoet die hem liefheeft zoals ik hem liefhad.