Passieve faalangst.

Ik vergeet te schrijven, zowel hier als in mijn boek als naar zij die mij schrijven. Ik vergeet het bewust, omdat ik niet tevreden ben met wat ik schrijf. Ik vind het niet goed, waarom dan schrijven? Ik leg de lat hoog voor mijzelf. Ik ben nog lang niet wie ik wil zijn, wie ik ben. Ik wil goed zijn, goed studeren, goed schrijven. Beter dan goed. Ik wil niet falen en dat gevoel bezorgt mij zo veel schrik, dat ik alles uitstel en de confrontatie uit de weg ga.

Zo faal je inderdaad niet, zei ze, maar haal je daarentegen ook niets. Haar woorden raakten me; ze vertelden de waarheid die ik zelf niet onder ogen wilde zien. Opstand kwam na verdriet en al even leer ik er tegen ingaan. Vanaf vandaag ook weer hier.

Een diner als geen ander.

Ik wil zijn dromen niet verstoren en vooral stiekem naar hem kijken tot hij wakker wordt, maar zoals elke ochtend kan ik mezelf niet inhouden, en zeker vandaag niet. Ik fluister dat ik hem liefheb en geef hem achttien zachte kusjes. Hij wordt wakker, glimlacht, en slaat zijn armen om me heen. Terwijl hij me knuffelt, fluister ik: "Liefste, neem je me vanavond mee uit eten, ter ere van onze verjaardag?" Hij kijkt me ietwat bedenkelijk aan. "Pas op of ik kietel!" dreig ik. "Dat heb je nog nooit gedaan! Toe?" Snel beantwoordt hij mijn vraag met een kus of tienduizend.

"Doe je dat ene zwarte jurkje aan?" vraagt hij 's avonds. "Daarin zie ik je zo graag. Ik moet nog even iets regelen, wees klaar als ik terugben!" De deur valt dicht, en ik voel kriebels in mijn buik.

We wandelen door zijn stad, hij leidt me door de straatjes en langs het water. Waarheen wil hij niet zeggen, noch verklapt hij wat er in zijn rugzak zit. We kruipen over het hek van een park en dalen de trappen naar de kade van de Seine af. Plots tovert hij wijn, nootjes, kaarsen, stokbrood, kaas, kersen en zelfs een kleedje tevoorschijn. Ik vlieg hem om de hals. "Je overtreft jezelf!" plaag ik. "Dit had ik echt niet verwacht." Hij kijkt me aan en terwijl hij zegt dat het beste nog moet komen, diept hij uit zijn rugzak een grote pot van het lekkerste ijs ooit op. "Je moet hiermee beginnen." lacht hij. "Het smelt al!"

Ik lig in zijn armen, van het feestmaal blijft niet veel meer over. Ik murmel dat dit het beste diner ooit was, en ik wel elke avond zou willen beginnen met het dessert. "Blijf dan maar eeuwig bij mij." fluistert hij. "Je t'aime, mon amour."

We kussen tot het laatste kaarsje uitgedoofd is, en nog veel langer.

Wat geschreven is.

Mijn Boeken, 25 juni 2008.

Verlangen.

Mijn zoektocht is voorlopig verre van vruchtbaar. De afgelopen weken beginnen door te wegen, de vermoeidheid is groot. Mijn gedachten dwalen steeds af naar fijnere dingen. Ik verlang naar vrijheid, zorgeloos genieten, fietstochtjes, margrietjes, lachen, vriendinnen, reisjes. Nog tien dagen.

Over een paar dagen ga ik naar mijn liefste -alhoewel, in deze periode even niet- stad en leg ik mijn voorlaatste examen af. Ik wil daarna 'Mijn Boeken' mee naar huis nemen, deze week was ik ze helaas vergeten. Ik ben benieuwd naar wat ik allemaal zal lezen, zal voelen en me weer zal herinneren. Ik heb 'Mijn boeken' het afgelopen jaar niet een keer aangeraakt. Teveel droevige verhalen of juist verliefd gekriebel over hem, toen liever niet. Wie weet kom ik al lezend wel iets mooi tegen, en verschijnt het hier een dezer dagen. Tot dan verdwijn ik nog even ietsje meer.

Nummer negen.

Schriften vol, een stuk of zeven. Schrijfsels, boosheid, verhaaltjes, tekeningen, foto's, prenten, herinneringen en verdriet. Dagboeken, maar dan net iets anders. 'Mijn Boeken', zoals ik ze stiekem noem, zijn een deel van mij. Ik schreef omdat ik niet praten kon. Nog veel meer schreef ik uit angst te vergeten. Vandaag moet ik alleen maar bladeren en weet ik het allemaal weer.

Enkele jaren zijn verstreken sinds een laatste stukje in nummer zeven. Ik had hem gevonden, al snel werd hij 'Mijn Boek'. Hij hield van mij, hij luisterde naar mij, ik leerde praten. Eindelijk een boek met verhalen vol liefde.

Ondertussen heb ik alleen nog maar brieven en herinneringen, mijn mooiste boek ben ik verloren. Al een hele tijd, maar ik herinner me die dag nog alsof het gisteren was. Sindsdien praat ik niet meer. Schrijven deed ik ook niet, ik wist niet waar te beginnen.

Ik heb de dagen genomen die ik nodig had. Het zijn er meer geweest dan ik hoopte en ik heb er vast nog wel een paar nodig. Maar schrijven? Dat doe ik weer.

Ja, bij deze Boek nummer negen.