Nageltooi.

Blauw, groen, geel & oranje. Mijn zusje gaf me voor kerstmis kleur cadeau, omdat ik al zo veel tinten rood en roze heb. Ik trek strepen op een stukje papier en versier mijn muur met een indiaan, mijn handen met een regenboog. Misschien wordt dag in dag uit woordjes en grammatica leren zo wel plezieriger...?

Tell me did you feel that.

De xylofoon waar we als kleine kinders uren op tokkelden bij mijn grootmoeder en grootvader is al lang verdwenen, maar waar is hij eigenlijk heen? Graag had ik volgende week dit deuntje leren spelen op het kerstfeest, zo ergens tussen de pompoensoep (geserveerd in haar uitgeholde zelve) en de winterwandeling door.

The sound of silence.

De vrieskou van december staat al voor de deur, maar onze verjaardagskalender houdt dit jaar meer van de zomer. Ik denk aan mijn zus, de enige die de kalender in de gaten houdt maar in augustus vertrokken is naar the Big Apple. Mijn vader besluit de kalender eindelijk eens juist te hangen en terwijl hij de maanden omslaat, kijkt hij na wiens verjaardag we vergeten zijn. "Morgen is de Fransman jarig," zegt hij, "je hebt er nog een hartje naast getekend!" Ik verschiet een beetje, het voelt vreemd de dag te vergeten die je vroeger dacht jaar na jaar te zullen vieren en zeker nooit te vergeten.

De volgende dag feliciteer ik hem met enkele woorden. Een verborgen groet à la ikziejewaarschijnlijknooitmeermaarwelnogaltijdgraagenhetgajegoed. Zijn antwoord bevestigt mijn woorden en gevoel. Weten dat we veel voor elkaar betekenen, weten dat we beiden gelukkig zijn, maar vooral weten dat we elkaar (hebben) laten gaan, geeft rust.

Liften.

Binnenkort alweer een jaar geleden en tot daarnet vergeten, maar teruggevonden krabbels bezorgen me levendige herinneringen en een glimlach.

Bordje Amsterdam.

- "Wa krijgk alsk ulle noar Gent breng? Es over aa billekes wrijve?" Goed begin van ons eerste liftavontuur ooit.

- De zakenman: "Sinds we kindjes hebben, kunnen we niet meer zo ver op reis gaan. We hebben wel een au-pair in huis genomen, zo houden we dat buitenlandse gevoel toch nog een beetje vast." Tip! Of tip?

- "Joh, ik heb vroeger ook nog gelift! Tegenwoordig doet men dat niet zo veel meer, he?" x 4.

- Boze man: "Jullie zijn knettergek! Het is hier levensgevaarlijk! Neem de trein! Knettergek!"

- Vrouwen nemen geen lifters mee, ze durven nog niet eens naar je bordje te kijken.

- Leve regen! Een verzopen kat wacht nog geen 5 minuten op een lift.

Bordje Antwerpen.

- Vertrek aan heuse liftstrook! Koppel dat naar Parijs lift, duidelijk hun eerste keer en denkende dat wij pro's zijn...

- "Amsterdam is afgelopen, helemaal afgelopen." wordt ons na enkele zalige dagen in de stad der grachten meegedeeld, argumenten ontbreken echter.

- "Ff kijken, ik zet jullie af bij Rotterdam Centraal, dat lijkt me wel een goede plek." Tegenstribbelen helpt niet en we dolen een uur rond op zoek naar een oprit of tankstation. Een Centraal Station? Nooit meer.

- Dan toch een vrouw die ons meepakt!

- Jongeman met plat Antwaerps accent in dikke SUV blijkt dan toch geen fils à papa te zijn, maar voetballer bij Ajax.

Februari 2010

Il y a toujours quelque chose.

Ze dragen kledij en brillen uit de jaren stillekes, drinken wodka uit plastieken bekertjes en kaarten luidruchtig. Dat het weekend is moet duidelijk zo snel als mogelijk gevierd worden. Ik houd een plaatsje voor haar vrij op de trein en glimlach als ik haar in de verte zie verschijnen. Ik brei een grijze sjaal voor mijn lief, de Rode Koning, en zij heeft toevallig ook een breiwerkje bij. "Oh, les grand-mères", lachen de mannen om ons gebrei, maar we letten er niet op. We hebben elkaar al even niet gezien en gaan al snel op in elkaars verhalen. Ze vertelt over haar bewogen week, haar verdriet, zijn gebroken hart en haar twijfels. Ik luister en geef haar voorzichtig wat raad, maar uiteindelijk zal ze het zelf moeten ontdekken. Geen enkele breuk is hetzelfde.

Tegenover ons is een oudere man komen zitten, hij droomt voor zich uit. Ik voel dat ik verkramp door de treinrit en begin over mijn rugklachten tegen haar, ze studeert tenslotte voor kinesiste.

"Zwemmen, fietsen en wandelen," gooit de man er plots tussen, "dat moet je doen, elke dag een uur. Maar ja, er is altijd wel iets aan de hand he.. Ik schrijf een script, dat gaat daar ook over. Il y a toujours quelque chose!"

Ik glimlach geamuseerd. "Een script?", vraag ik.

"Ja," antwoordt de man enthousiast, "Ik ben al bijna zeventig hoor, maar ik schrijf een script voor een film over een moord. De duivel komt er ook in voor! Als ik het verkocht krijg, de kans is een op tienduizend, dan wil ik in Knokke leren surfen, zo met een parachute."

"Een parachute? Wilt u kitesurfen? Of bedoelt u windsurfen met een zeil?" vraagt zij.

"Jaja, zo met een parachute surfen! De kans is een op tienduizend! Oh, mais on verra, il y a toujours quelque chose!", zegt hij terwijl hij aanstalten maakt om te vertrekken.

We wensen hem veel succes en weg is hij. Zijn enthousiasme deed haar eindelijk weer lachen en mij nadenken. Een eigen verhaal schrijven en ook nog eens wilde plannen maken, wat fijn om tegelijkertijd zo oud en zo jong te zijn.

De retour.

Ik kocht deze zomer een dun zwart schriftje, een dagboek. Nog maar eens. Buiten vriest het ondertussen al en slechts op een pagina of tien zijn verhalen verschenen. Hoe graag ik ook schrijven wil en hoe vaak ik het ook nodig heb, ik vergeet het telkens weer. Al jaren. Ik wil echter niet vergeten wat ik voel en beleef, wat ik zie en ontdek, wie ik ben of was.

Ik schreef stiekem ergens anders, maar het voelt daar niet fijn. Misschien verander ik het hier een beetje, misschien een andere naam. De grijze dagen voelen vandaag en gisteren eindelijk wit. Binnenkort schrijf ik ergens samen met haar, maar tot dan en vast ook nog tijdens en erna, eindelijk weer hier.