Even anders.

Mijn zusje speelt de prikkelbare struisvogel: ze ontwijkt al weken de berg studiewerk waar ze dringend haar tanden in moet zetten en is daardoor niet te genieten. Ik weet dat dit wel weer zal overwaaien eens ze zichzelf een schop onder haar kont heeft gegeven, maar ondertussen fret ik al een week mijn kas op. Samenwonen is niet fijn zo en ik voel de spanning tot in mijn buik. De komende weken zullen voor ons beiden enkel nog drukker worden, zelfs nog tot diep in de zomer moet ikzelf ook veel studiewerk verzetten. Vandaag schreef ik de onrust uit mijn hoofd en besefte ik dat de marathon begonnen is. Ik dacht ook na over een manier waarop ik de komende maanden wil invullen, opdat ik het ditmaal eindelijk eens zal volhouden. 

Dagenlang studeren, weken aan een stuk, heb ik vaak als eenzaam en negatief ervaren. Als de herfst echter over enkele maanden alweer bijna voor de deur staat, wil ik fier zijn op mijzelf. Ik wil goede resultaten. De komende maanden wil ik dit jaar als fijn ervaren. Ik wil goed studeren zodat ik mijn pauzes écht verdien en zodat ik 's avonds met een gerust hart in bed kan kruipen. Opdat niet elke dag op de vorige lijkt, wil ik efficiënt mijn dagen en studiewerk plannen om zo tijd vrij te maken voor andere dingen die mij energie geven. Zo neem ik me voor dagelijks te schrijven, al zijn het maar enkele woorden. Ook moet ik genoeg bewegen (mijn rug neemt mij studiedagen nogal kwalijk) en wil ik lekker koken (vooral eten!). Genoeg tijd met hem kunnen doorbrengen is ook belangrijk, net zoals een goede nachtrust. Mij minder van haar aantrekken, maar zelf ook wat vaker tot 10 tellen, zal mij ook deugd doen.

Tot zover voor vandaag, morgen meer.

Negen.

Reizen met de trein doet ge niet graag, maar de keuze tussen mij nog een derde week missen of elf uur reistijd was toch snel gemaakt. Ongeduldig zag ik vrijdagmiddag tijdens mijn busreis elke minuut op mijn horloge verstrijken en mijn hart maakte sprongetjes toen ik eindelijk het station naderde. Toen we kusten en uw hand de mijne vond, voelde ik pas echt hoezeer ik u gemist had.

Honderden kusjes gaven we aan elkaar tussen het vertellen, lachen, slapen, babbelen, fluisteren, eten, kibbelen en lezen door. Ge maakte mij 's nachts zelfs een paar keer slaapdronken wakker om in mijn oor te fluisteren hoe lief ge mij wel niet hebt.

"Ik ben verliefd op U! Niet op uw schilderijen, op wat ge doet of op waar ge woont!" riep ik verontwaardigd uit toen ge aan mij vroeg of ik wel nog de uwe zou zijn als ge gaat verhuizen. Pardoes kuste uw mond vol overgave de mijne, en glinsterende ogen keken mij aan.

Mijn hart deed even zeer toen ik u zondagmiddag alweer uitzwaaide.

De kalender vertelt mij vandaag dat we onze officieuze feestdag weer traditiegetrouw vergeten zijn - ik stuur u luchtkusjes voor gisteren. Ik besef dat ik los van u gelukkig ben. Ontsnapping noch hoop, redding noch medicijn is wat gij zijt. Mijn lief en mijn extra geluk, dàt is wat gij zijt. Los van u ben ik misschien wel gelukkig, maar met u voel ik mij als een koningin, zo rijk.

Morgen.

De verfstipjes op uw handen verraden u toch telkens weer en een doek verbergen is al helemaal geen sinecure. Uw schilderijen kende ik daarbij al voordat we elkaar die winteravond ontmoetten, beiden toen nog 'liefje van ...'. Een zomer, vele onverwachte wendingen later: 'liefje van u'.

Woorden en verhalen zijn makkelijker te verbergen. Uitspreken noch opschrijven of opschrijven maar het daglicht schuwen. Vergeten schrijven, uiteindelijk. De reeds geschreven verhalen liet ik u ook niet lezen. Woorden over gisteren en over anderen, waarom? Ik wilde u niet kwetsen. Ikzelf aanschouwde de vrouwen op uw doeken echter wel, maar het deerde me niet. Gij schilderde mij.

De winter voorbij. Ge ontdekt mijn woorden en begrijpt mij niet. Kwaad en teleurgesteld, ge zegt mij niet te kennen. "Ge kent me wel, beter dan wie dan ook," antwoord ik, "ge weet toch dat ik graag schrijf? Al schrijf ik daar niet echt meer, ik ging het u wel eens vertellen. Nu ge het toch weet, lees daar en leer mij nog beter kennen." Ge wilt al niet meer lezen.

Vandaag voelt als zomer. Soms nog enkele woorden, maar zonder schrijven zit ik niet meer in ademnood. Voordien wel. Schrik te vergeten wat wij samen beleven, welk gevoel gij mij geeft of hoe graag ik u zie, heb ik niet. Voordien  wel. Als mijn geheugen mij op een dag verraadt, weet ik dat gij mij elk verhaal opnieuw zult vertellen. Telkens weer.

Gij zijt niet enkel vandaag, maar ook morgen.

Tell me did you feel that.

De xylofoon waar we als kleine kinders uren op tokkelden bij mijn grootmoeder en grootvader is al lang verdwenen, maar waar is hij eigenlijk heen? Graag had ik volgende week dit deuntje leren spelen op het kerstfeest, zo ergens tussen de pompoensoep (geserveerd in haar uitgeholde zelve) en de winterwandeling door.

Il y a toujours quelque chose.

Ze dragen kledij en brillen uit de jaren stillekes, drinken wodka uit plastieken bekertjes en kaarten luidruchtig. Dat het weekend is moet duidelijk zo snel als mogelijk gevierd worden. Ik houd een plaatsje voor haar vrij op de trein en glimlach als ik haar in de verte zie verschijnen. Ik brei een grijze sjaal voor mijn lief, de Rode Koning, en zij heeft toevallig ook een breiwerkje bij. "Oh, les grand-mères", lachen de mannen om ons gebrei, maar we letten er niet op. We hebben elkaar al even niet gezien en gaan al snel op in elkaars verhalen. Ze vertelt over haar bewogen week, haar verdriet, zijn gebroken hart en haar twijfels. Ik luister en geef haar voorzichtig wat raad, maar uiteindelijk zal ze het zelf moeten ontdekken. Geen enkele breuk is hetzelfde.

Tegenover ons is een oudere man komen zitten, hij droomt voor zich uit. Ik voel dat ik verkramp door de treinrit en begin over mijn rugklachten tegen haar, ze studeert tenslotte voor kinesiste.

"Zwemmen, fietsen en wandelen," gooit de man er plots tussen, "dat moet je doen, elke dag een uur. Maar ja, er is altijd wel iets aan de hand he.. Ik schrijf een script, dat gaat daar ook over. Il y a toujours quelque chose!"

Ik glimlach geamuseerd. "Een script?", vraag ik.

"Ja," antwoordt de man enthousiast, "Ik ben al bijna zeventig hoor, maar ik schrijf een script voor een film over een moord. De duivel komt er ook in voor! Als ik het verkocht krijg, de kans is een op tienduizend, dan wil ik in Knokke leren surfen, zo met een parachute."

"Een parachute? Wilt u kitesurfen? Of bedoelt u windsurfen met een zeil?" vraagt zij.

"Jaja, zo met een parachute surfen! De kans is een op tienduizend! Oh, mais on verra, il y a toujours quelque chose!", zegt hij terwijl hij aanstalten maakt om te vertrekken.

We wensen hem veel succes en weg is hij. Zijn enthousiasme deed haar eindelijk weer lachen en mij nadenken. Een eigen verhaal schrijven en ook nog eens wilde plannen maken, wat fijn om tegelijkertijd zo oud en zo jong te zijn.