Il y a toujours quelque chose.

Ze dragen kledij en brillen uit de jaren stillekes, drinken wodka uit plastieken bekertjes en kaarten luidruchtig. Dat het weekend is moet duidelijk zo snel als mogelijk gevierd worden. Ik houd een plaatsje voor haar vrij op de trein en glimlach als ik haar in de verte zie verschijnen. Ik brei een grijze sjaal voor mijn lief, de Rode Koning, en zij heeft toevallig ook een breiwerkje bij. "Oh, les grand-mères", lachen de mannen om ons gebrei, maar we letten er niet op. We hebben elkaar al even niet gezien en gaan al snel op in elkaars verhalen. Ze vertelt over haar bewogen week, haar verdriet, zijn gebroken hart en haar twijfels. Ik luister en geef haar voorzichtig wat raad, maar uiteindelijk zal ze het zelf moeten ontdekken. Geen enkele breuk is hetzelfde.

Tegenover ons is een oudere man komen zitten, hij droomt voor zich uit. Ik voel dat ik verkramp door de treinrit en begin over mijn rugklachten tegen haar, ze studeert tenslotte voor kinesiste.

"Zwemmen, fietsen en wandelen," gooit de man er plots tussen, "dat moet je doen, elke dag een uur. Maar ja, er is altijd wel iets aan de hand he.. Ik schrijf een script, dat gaat daar ook over. Il y a toujours quelque chose!"

Ik glimlach geamuseerd. "Een script?", vraag ik.

"Ja," antwoordt de man enthousiast, "Ik ben al bijna zeventig hoor, maar ik schrijf een script voor een film over een moord. De duivel komt er ook in voor! Als ik het verkocht krijg, de kans is een op tienduizend, dan wil ik in Knokke leren surfen, zo met een parachute."

"Een parachute? Wilt u kitesurfen? Of bedoelt u windsurfen met een zeil?" vraagt zij.

"Jaja, zo met een parachute surfen! De kans is een op tienduizend! Oh, mais on verra, il y a toujours quelque chose!", zegt hij terwijl hij aanstalten maakt om te vertrekken.

We wensen hem veel succes en weg is hij. Zijn enthousiasme deed haar eindelijk weer lachen en mij nadenken. Een eigen verhaal schrijven en ook nog eens wilde plannen maken, wat fijn om tegelijkertijd zo oud en zo jong te zijn.