Pièce unique.

Toen zij die voormiddag een lifter meenam in haar autootje, was ze nog een jong ding dat werkte bij haar vader in de bakkerij. Hij was een schone kerel, bijna afgestudeerd, oudste zoon van de smid. Twee maanden, een diploma, slechts enkele ontmoetingen en een huwelijk later reisden ze samen met de boot naar Afrika. Jong en zot, ontsnappend aan een leven in de bakkerij of smis. Tien jaar later keerden ze terug, enkele kinderen en een hart vol verhalen rijker.

Toen ik vanochtend een lange rok van mijn grootmoeder uit mijn kast nam, droomde ik weg bij de prachtige stof. Mijn grootmoeder heeft haar kledingstukken uit die tijd geschonken aan haar kleindochters: unieke stukken, op maat gemaakt met de stoffen die voorhanden waren in 'de brousse' en de jurkjes met open rug, ruches of strikje ogen zo modern. Wat een dame! Ik heb mijn rok nog niet vaak eer aangedaan, niet wetende hoe of wanneer. Tot vandaag: wat voelt het fijn om zo verhalen met me mee te dragen.

Negen.

Reizen met de trein doet ge niet graag, maar de keuze tussen mij nog een derde week missen of elf uur reistijd was toch snel gemaakt. Ongeduldig zag ik vrijdagmiddag tijdens mijn busreis elke minuut op mijn horloge verstrijken en mijn hart maakte sprongetjes toen ik eindelijk het station naderde. Toen we kusten en uw hand de mijne vond, voelde ik pas echt hoezeer ik u gemist had.

Honderden kusjes gaven we aan elkaar tussen het vertellen, lachen, slapen, babbelen, fluisteren, eten, kibbelen en lezen door. Ge maakte mij 's nachts zelfs een paar keer slaapdronken wakker om in mijn oor te fluisteren hoe lief ge mij wel niet hebt.

"Ik ben verliefd op U! Niet op uw schilderijen, op wat ge doet of op waar ge woont!" riep ik verontwaardigd uit toen ge aan mij vroeg of ik wel nog de uwe zou zijn als ge gaat verhuizen. Pardoes kuste uw mond vol overgave de mijne, en glinsterende ogen keken mij aan.

Mijn hart deed even zeer toen ik u zondagmiddag alweer uitzwaaide.

De kalender vertelt mij vandaag dat we onze officieuze feestdag weer traditiegetrouw vergeten zijn - ik stuur u luchtkusjes voor gisteren. Ik besef dat ik los van u gelukkig ben. Ontsnapping noch hoop, redding noch medicijn is wat gij zijt. Mijn lief en mijn extra geluk, dàt is wat gij zijt. Los van u ben ik misschien wel gelukkig, maar met u voel ik mij als een koningin, zo rijk.

Turning my orbit around.

Regen-zon-wolken-zon-hagel-regen-bloesems-warm-wind-zon-vogels-tulpen-regen-koud-en-weer-zon. Gelukkig-vrolijk-angst-vertrouwen-vrolijk-tranen-glimlach-trots-ijver-vertrouwen-angst-maar-gelukkig.


Buiten veroorzaken de aprilse grillen wanorde, binnen in mij een omwenteling.

The sound of silence.

De vrieskou van december staat al voor de deur, maar onze verjaardagskalender houdt dit jaar meer van de zomer. Ik denk aan mijn zus, de enige die de kalender in de gaten houdt maar in augustus vertrokken is naar the Big Apple. Mijn vader besluit de kalender eindelijk eens juist te hangen en terwijl hij de maanden omslaat, kijkt hij na wiens verjaardag we vergeten zijn. "Morgen is de Fransman jarig," zegt hij, "je hebt er nog een hartje naast getekend!" Ik verschiet een beetje, het voelt vreemd de dag te vergeten die je vroeger dacht jaar na jaar te zullen vieren en zeker nooit te vergeten.

De volgende dag feliciteer ik hem met enkele woorden. Een verborgen groet à la ikziejewaarschijnlijknooitmeermaarwelnogaltijdgraagenhetgajegoed. Zijn antwoord bevestigt mijn woorden en gevoel. Weten dat we veel voor elkaar betekenen, weten dat we beiden gelukkig zijn, maar vooral weten dat we elkaar (hebben) laten gaan, geeft rust.

Il y a toujours quelque chose.

Ze dragen kledij en brillen uit de jaren stillekes, drinken wodka uit plastieken bekertjes en kaarten luidruchtig. Dat het weekend is moet duidelijk zo snel als mogelijk gevierd worden. Ik houd een plaatsje voor haar vrij op de trein en glimlach als ik haar in de verte zie verschijnen. Ik brei een grijze sjaal voor mijn lief, de Rode Koning, en zij heeft toevallig ook een breiwerkje bij. "Oh, les grand-mères", lachen de mannen om ons gebrei, maar we letten er niet op. We hebben elkaar al even niet gezien en gaan al snel op in elkaars verhalen. Ze vertelt over haar bewogen week, haar verdriet, zijn gebroken hart en haar twijfels. Ik luister en geef haar voorzichtig wat raad, maar uiteindelijk zal ze het zelf moeten ontdekken. Geen enkele breuk is hetzelfde.

Tegenover ons is een oudere man komen zitten, hij droomt voor zich uit. Ik voel dat ik verkramp door de treinrit en begin over mijn rugklachten tegen haar, ze studeert tenslotte voor kinesiste.

"Zwemmen, fietsen en wandelen," gooit de man er plots tussen, "dat moet je doen, elke dag een uur. Maar ja, er is altijd wel iets aan de hand he.. Ik schrijf een script, dat gaat daar ook over. Il y a toujours quelque chose!"

Ik glimlach geamuseerd. "Een script?", vraag ik.

"Ja," antwoordt de man enthousiast, "Ik ben al bijna zeventig hoor, maar ik schrijf een script voor een film over een moord. De duivel komt er ook in voor! Als ik het verkocht krijg, de kans is een op tienduizend, dan wil ik in Knokke leren surfen, zo met een parachute."

"Een parachute? Wilt u kitesurfen? Of bedoelt u windsurfen met een zeil?" vraagt zij.

"Jaja, zo met een parachute surfen! De kans is een op tienduizend! Oh, mais on verra, il y a toujours quelque chose!", zegt hij terwijl hij aanstalten maakt om te vertrekken.

We wensen hem veel succes en weg is hij. Zijn enthousiasme deed haar eindelijk weer lachen en mij nadenken. Een eigen verhaal schrijven en ook nog eens wilde plannen maken, wat fijn om tegelijkertijd zo oud en zo jong te zijn.

Een groet.

Na woelige weken vol toevallige ontmoetingen, late gesprekken en onverwachte gevoelens, keer ik het stadje van mijn hart even de rug toe. Ik moet tot mijzelf komen, twijfels een plek geven en beslissingen een kans. Ook wat Grijze Dagen betreft, ik schrijf hier niet graag meer. Ik wil iets nieuws, anders, beters. Misschien ook minder verborgen? Tot dan nog wat meer stilte, al wissel ik graag gedachten uit.

Stapelzot.

Over enkele dagen is het een half jaar geleden sinds je tegen me opbotste en we pardoes op elkaar verliefd werden. Ik wist al na enkele woorden dat jij bij mij hoorde en ik bij jou - jij had net hetzelfde. Het overdonderde ons, het was alsof we elkaar al jaren kenden, terwijl eigenlijk alles aan elkaar nog te ontdekken viel.

Ondertussen weet ik dat je het haat als ik koffie gedronken heb omdat ik dan naar leraren stink, maar je het dan toch niet kan laten me te kussen. Je kan ook bij geen enkele film je ogen openhouden en 's nachts snurk je soms helaas de pannen van het dak. Je houdt van mijn rood gelakte nagels maar hebt een afschuwelijke hekel aan mijn paarse. Je slurpt altijd als je thee drinkt, dat smaakt volgens jou lekkerder, en je ontbijt elke ochtend met verse ananas. Je bent verschrikkelijk eigenwijs, al beweer je zelf van niet, maar gelukkig ook even lief. Soms tover je 's avonds laat Brusselse wafels tevoorschijn waardoor we slapen in een bed vol poedersuiker. Je houdt evenveel van Rilke als van de onnozelste filmpjes op Youtube en je bent zowel een sloddervos als mijnheer Pietjeprecies. Je bent ook zo gek om 's nachts 370 kilometer te rijden om me 's ochtends wakker te bellen en als verrassing voor mijn deur te staan - je miste me. Je kan verschrikkelijk kwaad worden en al ben je nog niet goed in ruzie maken, het achteraf bijleggen kan je als geen ander. In bad wil je altijd in het Frans praten tot het water koud is en het schuim verdwenen, omdat je het beter onder de knie wil krijgen. Als je rock-'n-roll danst op een trouwfeest ben ik zo fier als een gieter, al ik houd nog veel meer van de dansjes in de keuken waarmee je me de slappe lach bezorgt.

Graag gooi ik er nog een half -of honderd- jaar en een dozijn ontdekkingen bij, want ik ben stapelzot van u.

Brief.

Na twaalf jaar samen kenden we elkaar door en door, dat dachten we toch, en waren we vriendinnen geworden. Ik heb het echter vaak moeilijk gehad met onze vriendschap; ik voelde dat we op latere leeftijd nooit allemaal vriendinnen zouden zijn geworden, maar dat tijd en omstandigheden ons daartoe gedwongen hadden. Er was een onuitgesproken hiërarchie aanwezig en ook al deden jullie alsof dat een illusie was, wist iedereen wel beter. Onze vriendschap heeft me vaak gekwetst, maar ergens ben ik jullie daar dankbaar voor. Onbewust hebben jullie me uiteindelijk geleerd veeleisender te (mogen) zijn. Ik verlangde altijd al veel van mijzelf als vriendin, maar eis eindelijk evenveel van anderen. Ik neem afscheid van jullie, we zijn niet (meer) genoeg voor elkaar. De afstand die al drie jaar letterlijk aanwezig is, zal na dit schrijven ook figuurlijk zijn. Ik zal jullie altijd graag zien en koester onze herinneringen, jullie zijn een mooi deel van mijn verleden. Het verleden moet ik echter loslaten voor mijzelf, voor mijn morgen samen met anderen.

Na verdriet komt opluchting en na boosheid komt begrip - ook voor mij. Het ga jullie goed.

Handschrift.

Herinner je je nog het allereerste wat je naar me schreef? Je kwam voor het eerst bij mij thuis, we kenden elkaar nog maar net. Nadat je 's ochtends onnozel gedichtjes had voorgedragen, vroeg ik plots naar je handschrift. Ik vond het raar dat ik niet wist hoe het eruit zag en besefte hoeveel er nog te ontdekken viel, hoe pril alles eigenlijk nog was. Net voor je vertrok, zette je enkele woorden op papier. Je handschrift was net zoals ik het me voorgesteld had en op je woorden had ik stiekem gehoopt. Ik wilde je hetzelfde vertellen, maar durfde niet en in plaats van woorden gaf ik je kusjes. Ik miste je verschrikkelijk toen je vertrok en las je briefje die avond nog wel honderd keer. Ik bloosde van geluk.

Pen en papier.

Sinds een tijd schrijf ik in een oud schriftje waarin ik vroeger op de eerste bladzijde met hanenpoten woorden als mus, miep, school en boom heb geschreven. Ik heb gemerkt dat ik veel liever schrijf op papier met een pen, dit nog altijd met hanenpoten, dan dat ik typ. Ik wil vooral op papier verder schrijven, maar sommige verhalen zullen hier verschijnen. Dit regelmatiger dan de afgelopen tijden; ik was Grijze Dagen weer eens uit het oog verloren.

Voorzichtig schrijf ik daar dat alles op zijn pootjes terecht lijkt te komen. Ik probeer het goed in de hand te houden, ik weet dat het vooral in mijn hoofd zit. Ik leef bewust, maar tegelijkertijd gaat alles bijna vanzelf. Al is geluk nog zo vergankelijk en broos, ik heb voor het eerst amper schrik het te verliezen. De afgelopen weken ging het geluk wel hand in hand met een gevoel van afstand ten opzichte van anderen. Soms lijken ze vreemden en begrijp ik hun niet. Of begrijpen we elkaar niet, zelfs niet na al die tijd. We spreken het niet uit, maar weten het allemaal. Tenminste, dat denk ik, al ligt het misschien ook enkel en alleen maar aan mijzelf. Vroeger werd ik verdrietig van dat eenzame gevoel, het deed pijn. Nu heb ik haar langzaam maar zeker lief. Ik weet dat ze niet blijft, ook al zal ze nog vaak wederkeren en brengt ze nog steeds pijn en twijfels met zich mee. Ik onderga haar echter niet meer, maar leer met haar omgaan. Ik voel me zelfs tegelijkertijd gelukkig. Grijs in al haar tinten is voor mij wit.