Even anders.

Mijn zusje speelt de prikkelbare struisvogel: ze ontwijkt al weken de berg studiewerk waar ze dringend haar tanden in moet zetten en is daardoor niet te genieten. Ik weet dat dit wel weer zal overwaaien eens ze zichzelf een schop onder haar kont heeft gegeven, maar ondertussen fret ik al een week mijn kas op. Samenwonen is niet fijn zo en ik voel de spanning tot in mijn buik. De komende weken zullen voor ons beiden enkel nog drukker worden, zelfs nog tot diep in de zomer moet ikzelf ook veel studiewerk verzetten. Vandaag schreef ik de onrust uit mijn hoofd en besefte ik dat de marathon begonnen is. Ik dacht ook na over een manier waarop ik de komende maanden wil invullen, opdat ik het ditmaal eindelijk eens zal volhouden. 

Dagenlang studeren, weken aan een stuk, heb ik vaak als eenzaam en negatief ervaren. Als de herfst echter over enkele maanden alweer bijna voor de deur staat, wil ik fier zijn op mijzelf. Ik wil goede resultaten. De komende maanden wil ik dit jaar als fijn ervaren. Ik wil goed studeren zodat ik mijn pauzes écht verdien en zodat ik 's avonds met een gerust hart in bed kan kruipen. Opdat niet elke dag op de vorige lijkt, wil ik efficiënt mijn dagen en studiewerk plannen om zo tijd vrij te maken voor andere dingen die mij energie geven. Zo neem ik me voor dagelijks te schrijven, al zijn het maar enkele woorden. Ook moet ik genoeg bewegen (mijn rug neemt mij studiedagen nogal kwalijk) en wil ik lekker koken (vooral eten!). Genoeg tijd met hem kunnen doorbrengen is ook belangrijk, net zoals een goede nachtrust. Mij minder van haar aantrekken, maar zelf ook wat vaker tot 10 tellen, zal mij ook deugd doen.

Tot zover voor vandaag, morgen meer.

Negen.

Reizen met de trein doet ge niet graag, maar de keuze tussen mij nog een derde week missen of elf uur reistijd was toch snel gemaakt. Ongeduldig zag ik vrijdagmiddag tijdens mijn busreis elke minuut op mijn horloge verstrijken en mijn hart maakte sprongetjes toen ik eindelijk het station naderde. Toen we kusten en uw hand de mijne vond, voelde ik pas echt hoezeer ik u gemist had.

Honderden kusjes gaven we aan elkaar tussen het vertellen, lachen, slapen, babbelen, fluisteren, eten, kibbelen en lezen door. Ge maakte mij 's nachts zelfs een paar keer slaapdronken wakker om in mijn oor te fluisteren hoe lief ge mij wel niet hebt.

"Ik ben verliefd op U! Niet op uw schilderijen, op wat ge doet of op waar ge woont!" riep ik verontwaardigd uit toen ge aan mij vroeg of ik wel nog de uwe zou zijn als ge gaat verhuizen. Pardoes kuste uw mond vol overgave de mijne, en glinsterende ogen keken mij aan.

Mijn hart deed even zeer toen ik u zondagmiddag alweer uitzwaaide.

De kalender vertelt mij vandaag dat we onze officieuze feestdag weer traditiegetrouw vergeten zijn - ik stuur u luchtkusjes voor gisteren. Ik besef dat ik los van u gelukkig ben. Ontsnapping noch hoop, redding noch medicijn is wat gij zijt. Mijn lief en mijn extra geluk, dàt is wat gij zijt. Los van u ben ik misschien wel gelukkig, maar met u voel ik mij als een koningin, zo rijk.

Turning my orbit around.

Regen-zon-wolken-zon-hagel-regen-bloesems-warm-wind-zon-vogels-tulpen-regen-koud-en-weer-zon. Gelukkig-vrolijk-angst-vertrouwen-vrolijk-tranen-glimlach-trots-ijver-vertrouwen-angst-maar-gelukkig.


Buiten veroorzaken de aprilse grillen wanorde, binnen in mij een omwenteling.

The sound of silence.

De vrieskou van december staat al voor de deur, maar onze verjaardagskalender houdt dit jaar meer van de zomer. Ik denk aan mijn zus, de enige die de kalender in de gaten houdt maar in augustus vertrokken is naar the Big Apple. Mijn vader besluit de kalender eindelijk eens juist te hangen en terwijl hij de maanden omslaat, kijkt hij na wiens verjaardag we vergeten zijn. "Morgen is de Fransman jarig," zegt hij, "je hebt er nog een hartje naast getekend!" Ik verschiet een beetje, het voelt vreemd de dag te vergeten die je vroeger dacht jaar na jaar te zullen vieren en zeker nooit te vergeten.

De volgende dag feliciteer ik hem met enkele woorden. Een verborgen groet à la ikziejewaarschijnlijknooitmeermaarwelnogaltijdgraagenhetgajegoed. Zijn antwoord bevestigt mijn woorden en gevoel. Weten dat we veel voor elkaar betekenen, weten dat we beiden gelukkig zijn, maar vooral weten dat we elkaar (hebben) laten gaan, geeft rust.

Een groet.

Na woelige weken vol toevallige ontmoetingen, late gesprekken en onverwachte gevoelens, keer ik het stadje van mijn hart even de rug toe. Ik moet tot mijzelf komen, twijfels een plek geven en beslissingen een kans. Ook wat Grijze Dagen betreft, ik schrijf hier niet graag meer. Ik wil iets nieuws, anders, beters. Misschien ook minder verborgen? Tot dan nog wat meer stilte, al wissel ik graag gedachten uit.

Brief.

Na twaalf jaar samen kenden we elkaar door en door, dat dachten we toch, en waren we vriendinnen geworden. Ik heb het echter vaak moeilijk gehad met onze vriendschap; ik voelde dat we op latere leeftijd nooit allemaal vriendinnen zouden zijn geworden, maar dat tijd en omstandigheden ons daartoe gedwongen hadden. Er was een onuitgesproken hiërarchie aanwezig en ook al deden jullie alsof dat een illusie was, wist iedereen wel beter. Onze vriendschap heeft me vaak gekwetst, maar ergens ben ik jullie daar dankbaar voor. Onbewust hebben jullie me uiteindelijk geleerd veeleisender te (mogen) zijn. Ik verlangde altijd al veel van mijzelf als vriendin, maar eis eindelijk evenveel van anderen. Ik neem afscheid van jullie, we zijn niet (meer) genoeg voor elkaar. De afstand die al drie jaar letterlijk aanwezig is, zal na dit schrijven ook figuurlijk zijn. Ik zal jullie altijd graag zien en koester onze herinneringen, jullie zijn een mooi deel van mijn verleden. Het verleden moet ik echter loslaten voor mijzelf, voor mijn morgen samen met anderen.

Na verdriet komt opluchting en na boosheid komt begrip - ook voor mij. Het ga jullie goed.

Pen en papier.

Sinds een tijd schrijf ik in een oud schriftje waarin ik vroeger op de eerste bladzijde met hanenpoten woorden als mus, miep, school en boom heb geschreven. Ik heb gemerkt dat ik veel liever schrijf op papier met een pen, dit nog altijd met hanenpoten, dan dat ik typ. Ik wil vooral op papier verder schrijven, maar sommige verhalen zullen hier verschijnen. Dit regelmatiger dan de afgelopen tijden; ik was Grijze Dagen weer eens uit het oog verloren.

Voorzichtig schrijf ik daar dat alles op zijn pootjes terecht lijkt te komen. Ik probeer het goed in de hand te houden, ik weet dat het vooral in mijn hoofd zit. Ik leef bewust, maar tegelijkertijd gaat alles bijna vanzelf. Al is geluk nog zo vergankelijk en broos, ik heb voor het eerst amper schrik het te verliezen. De afgelopen weken ging het geluk wel hand in hand met een gevoel van afstand ten opzichte van anderen. Soms lijken ze vreemden en begrijp ik hun niet. Of begrijpen we elkaar niet, zelfs niet na al die tijd. We spreken het niet uit, maar weten het allemaal. Tenminste, dat denk ik, al ligt het misschien ook enkel en alleen maar aan mijzelf. Vroeger werd ik verdrietig van dat eenzame gevoel, het deed pijn. Nu heb ik haar langzaam maar zeker lief. Ik weet dat ze niet blijft, ook al zal ze nog vaak wederkeren en brengt ze nog steeds pijn en twijfels met zich mee. Ik onderga haar echter niet meer, maar leer met haar omgaan. Ik voel me zelfs tegelijkertijd gelukkig. Grijs in al haar tinten is voor mij wit.

M.

Je bent hun vast al aan het versieren, laat me eens stiekem weten hoe de mooiste engelen van de hemel kussen?

Liefste, tot daar.

Vechten.

Sinds Samen Alleen zijn de tijden veranderd. Mijn verhaal werd beter ontvangen dan ik had durven dromen. De opluchting was zo groot, zo fijn. Samen zochten we naar een oplossing en vandaag, enkele weken later, voel ik dat we de juiste hebben gevonden. Ook schreef hij plots na lange stilte weer. Ik las zijn verhaal, en merkte dat zijn woorden me niet langer van mijn voetstuk gooien.

Na een verwarrend jaar voelt het alsof alles eindelijk op zijn pootjes terecht komt. Samen is alles zo veel mooier, makkelijker en beter dan alleen. Ik voel me vrijer, gelukkiger en ben dankbaar om zo veel lieve en prachtige mensen om mij heen. Het waren niet de mooiste dagen van mijn leven, maar toch zal ik ze eeuwig met me meedragen en zullen ze me eraan herinneren waarom ik vecht voor beter.

Strik.

Ik open mijn raam en ga zitten in het kozijn. Benen bungelen, thee dampt. Ik zoek de torens in de mist en gelukkig ontwar ik lichtjes hun silhouet. Ik luister naar de vallende regen en kijk hoe cirkels en belletjes in plassen snel opduiken, nog sneller verdwijnen. Net zoals hij. Mijn oog valt op een fles parfum, verscholen achter bloemen en kaarsen op mijn vensterbank. Ik strek mijn hand uit, twijfel even, maar pak het flesje dan toch. 'Niet ruiken, niet ruiken.', weergalmt het in mijn hoofd. Ik ruik toch. Zijn geur vervult en pijnigt me.

Het is tijd. Ik diep de doos die hij ooit voor me beschilderde op uit mijn kast en leg er de fles in. Ik neem de boeken die hij me gaf, de brieven die hij me schreef, de foto's, het muziekdoosje waar hij zo vaak aan draaide, vrolijk en vals meezingend, de metrokaartjes, de laatste roos. Ik sluit de doos, strik er een lint rond en zet hem ver weg boven op mijn kast.

De strik zal de doos sieren tot de dag dat we elkaar terug zien. Samen zullen we eindelijk proeven van de fles wijn die ik lang geleden voor ons meebracht uit Saint-Amour. Samen zullen we onze opgeborgen verhalen en liefde herinneren. Samen zullen we besluiten dat ondanks het einde, het verhaal mooier was dan ooit gehoopt.

Gedicht.

Vergeet je niet te leven

dacht ik laatst

de tijd hield stil

een adempauze even

en als je nu eens zonder haast

buiten de tijd om wil

slagbomen neergelaten

dolgedraaide wijzerplaten

onder je door of langs je heen

ze laat voor wat ze zijn en dan

meer lucht en ogen van

het goede aardse zien

een beetje ruimte worden en misschien

iets meer gericht alleen

Kees Hermis

Vandaag bleef ik staan, alles even loslatend.

Dank aan de sticker op het raam.