De vrieskou van december staat al voor de deur, maar onze verjaardagskalender houdt dit jaar meer van de zomer. Ik denk aan mijn zus, de enige die de kalender in de gaten houdt maar in augustus vertrokken is naar the Big Apple. Mijn vader besluit de kalender eindelijk eens juist te hangen en terwijl hij de maanden omslaat, kijkt hij na wiens verjaardag we vergeten zijn. "Morgen is de Fransman jarig," zegt hij, "je hebt er nog een hartje naast getekend!" Ik verschiet een beetje, het voelt vreemd de dag te vergeten die je vroeger dacht jaar na jaar te zullen vieren en zeker nooit te vergeten.
De volgende dag feliciteer ik hem met enkele woorden. Een verborgen groet à la ikziejewaarschijnlijknooitmeermaarwelnogaltijdgraagenhetgajegoed. Zijn antwoord bevestigt mijn woorden en gevoel. Weten dat we veel voor elkaar betekenen, weten dat we beiden gelukkig zijn, maar vooral weten dat we elkaar (hebben) laten gaan, geeft rust.
haha ik denk dat ik hem toch wel begrijp hoor! Ik heb een nieuwe gemaakt maar ik ben nog een beetje aan het vechten met de layout (jij ook zie ik, mooi met die foto)Ik wil die voor plaatjes muziek inspiratie dromen en een beetje verhaaltjes, mn oude voor schrijfsels. En toch nog een nieuwe want al mijn toekomstplannen/overdenksels angsten hoeven niet voor iedereen zichtbaar te zijn..en mn schrijfsels liever ook niet voor bekenden. Hmm nu ik dit zo type weet vind ik jou alles in een idee ook wel goed, gewoon open met alles. Maarja ik zie het wel..eerst maar even zo proberen. Haha sorry voor het lange verhaal! Echt fijn dat je weer blogt.
BeantwoordenVerwijderenleuke blog :)
BeantwoordenVerwijderenmoeilijk dat eeuwig en voor altijd en er dan na een paar jaar op terugkijken... ik zeg nooit meer eeuwig, ik denk 'nu is het fijn'.
BeantwoordenVerwijderen