Even anders.

Mijn zusje speelt de prikkelbare struisvogel: ze ontwijkt al weken de berg studiewerk waar ze dringend haar tanden in moet zetten en is daardoor niet te genieten. Ik weet dat dit wel weer zal overwaaien eens ze zichzelf een schop onder haar kont heeft gegeven, maar ondertussen fret ik al een week mijn kas op. Samenwonen is niet fijn zo en ik voel de spanning tot in mijn buik. De komende weken zullen voor ons beiden enkel nog drukker worden, zelfs nog tot diep in de zomer moet ikzelf ook veel studiewerk verzetten. Vandaag schreef ik de onrust uit mijn hoofd en besefte ik dat de marathon begonnen is. Ik dacht ook na over een manier waarop ik de komende maanden wil invullen, opdat ik het ditmaal eindelijk eens zal volhouden. 

Dagenlang studeren, weken aan een stuk, heb ik vaak als eenzaam en negatief ervaren. Als de herfst echter over enkele maanden alweer bijna voor de deur staat, wil ik fier zijn op mijzelf. Ik wil goede resultaten. De komende maanden wil ik dit jaar als fijn ervaren. Ik wil goed studeren zodat ik mijn pauzes écht verdien en zodat ik 's avonds met een gerust hart in bed kan kruipen. Opdat niet elke dag op de vorige lijkt, wil ik efficiënt mijn dagen en studiewerk plannen om zo tijd vrij te maken voor andere dingen die mij energie geven. Zo neem ik me voor dagelijks te schrijven, al zijn het maar enkele woorden. Ook moet ik genoeg bewegen (mijn rug neemt mij studiedagen nogal kwalijk) en wil ik lekker koken (vooral eten!). Genoeg tijd met hem kunnen doorbrengen is ook belangrijk, net zoals een goede nachtrust. Mij minder van haar aantrekken, maar zelf ook wat vaker tot 10 tellen, zal mij ook deugd doen.

Tot zover voor vandaag, morgen meer.

Morgen.

De verfstipjes op uw handen verraden u toch telkens weer en een doek verbergen is al helemaal geen sinecure. Uw schilderijen kende ik daarbij al voordat we elkaar die winteravond ontmoetten, beiden toen nog 'liefje van ...'. Een zomer, vele onverwachte wendingen later: 'liefje van u'.

Woorden en verhalen zijn makkelijker te verbergen. Uitspreken noch opschrijven of opschrijven maar het daglicht schuwen. Vergeten schrijven, uiteindelijk. De reeds geschreven verhalen liet ik u ook niet lezen. Woorden over gisteren en over anderen, waarom? Ik wilde u niet kwetsen. Ikzelf aanschouwde de vrouwen op uw doeken echter wel, maar het deerde me niet. Gij schilderde mij.

De winter voorbij. Ge ontdekt mijn woorden en begrijpt mij niet. Kwaad en teleurgesteld, ge zegt mij niet te kennen. "Ge kent me wel, beter dan wie dan ook," antwoord ik, "ge weet toch dat ik graag schrijf? Al schrijf ik daar niet echt meer, ik ging het u wel eens vertellen. Nu ge het toch weet, lees daar en leer mij nog beter kennen." Ge wilt al niet meer lezen.

Vandaag voelt als zomer. Soms nog enkele woorden, maar zonder schrijven zit ik niet meer in ademnood. Voordien wel. Schrik te vergeten wat wij samen beleven, welk gevoel gij mij geeft of hoe graag ik u zie, heb ik niet. Voordien  wel. Als mijn geheugen mij op een dag verraadt, weet ik dat gij mij elk verhaal opnieuw zult vertellen. Telkens weer.

Gij zijt niet enkel vandaag, maar ook morgen.

Il y a toujours quelque chose.

Ze dragen kledij en brillen uit de jaren stillekes, drinken wodka uit plastieken bekertjes en kaarten luidruchtig. Dat het weekend is moet duidelijk zo snel als mogelijk gevierd worden. Ik houd een plaatsje voor haar vrij op de trein en glimlach als ik haar in de verte zie verschijnen. Ik brei een grijze sjaal voor mijn lief, de Rode Koning, en zij heeft toevallig ook een breiwerkje bij. "Oh, les grand-mères", lachen de mannen om ons gebrei, maar we letten er niet op. We hebben elkaar al even niet gezien en gaan al snel op in elkaars verhalen. Ze vertelt over haar bewogen week, haar verdriet, zijn gebroken hart en haar twijfels. Ik luister en geef haar voorzichtig wat raad, maar uiteindelijk zal ze het zelf moeten ontdekken. Geen enkele breuk is hetzelfde.

Tegenover ons is een oudere man komen zitten, hij droomt voor zich uit. Ik voel dat ik verkramp door de treinrit en begin over mijn rugklachten tegen haar, ze studeert tenslotte voor kinesiste.

"Zwemmen, fietsen en wandelen," gooit de man er plots tussen, "dat moet je doen, elke dag een uur. Maar ja, er is altijd wel iets aan de hand he.. Ik schrijf een script, dat gaat daar ook over. Il y a toujours quelque chose!"

Ik glimlach geamuseerd. "Een script?", vraag ik.

"Ja," antwoordt de man enthousiast, "Ik ben al bijna zeventig hoor, maar ik schrijf een script voor een film over een moord. De duivel komt er ook in voor! Als ik het verkocht krijg, de kans is een op tienduizend, dan wil ik in Knokke leren surfen, zo met een parachute."

"Een parachute? Wilt u kitesurfen? Of bedoelt u windsurfen met een zeil?" vraagt zij.

"Jaja, zo met een parachute surfen! De kans is een op tienduizend! Oh, mais on verra, il y a toujours quelque chose!", zegt hij terwijl hij aanstalten maakt om te vertrekken.

We wensen hem veel succes en weg is hij. Zijn enthousiasme deed haar eindelijk weer lachen en mij nadenken. Een eigen verhaal schrijven en ook nog eens wilde plannen maken, wat fijn om tegelijkertijd zo oud en zo jong te zijn.

De retour.

Ik kocht deze zomer een dun zwart schriftje, een dagboek. Nog maar eens. Buiten vriest het ondertussen al en slechts op een pagina of tien zijn verhalen verschenen. Hoe graag ik ook schrijven wil en hoe vaak ik het ook nodig heb, ik vergeet het telkens weer. Al jaren. Ik wil echter niet vergeten wat ik voel en beleef, wat ik zie en ontdek, wie ik ben of was.

Ik schreef stiekem ergens anders, maar het voelt daar niet fijn. Misschien verander ik het hier een beetje, misschien een andere naam. De grijze dagen voelen vandaag en gisteren eindelijk wit. Binnenkort schrijf ik ergens samen met haar, maar tot dan en vast ook nog tijdens en erna, eindelijk weer hier.

Een groet.

Na woelige weken vol toevallige ontmoetingen, late gesprekken en onverwachte gevoelens, keer ik het stadje van mijn hart even de rug toe. Ik moet tot mijzelf komen, twijfels een plek geven en beslissingen een kans. Ook wat Grijze Dagen betreft, ik schrijf hier niet graag meer. Ik wil iets nieuws, anders, beters. Misschien ook minder verborgen? Tot dan nog wat meer stilte, al wissel ik graag gedachten uit.

Postduif.

Ik kan me de laatste deftige die ik schreef niet meer herinneren, het moet al jaren geleden geweest zijn. Op de enveloppe en het papier staan twee witte paarden in galop. Ik trek lijntjes met potlood en leen een vulpen. Ik schrijf, maar mijn handschrift is lelijk en ik begin opnieuw. Mijn handschrift blijft lelijk, maar ditmaal schrijf ik verder. Ik gom de lijntjes uit. Twee velletjes, beide kantjes. Ik mis je, daar komen alle woorden uiteindelijk op neer. Vandaag schreef ik een brief naar jou, de eerste van velen.

Passieve faalangst.

Ik vergeet te schrijven, zowel hier als in mijn boek als naar zij die mij schrijven. Ik vergeet het bewust, omdat ik niet tevreden ben met wat ik schrijf. Ik vind het niet goed, waarom dan schrijven? Ik leg de lat hoog voor mijzelf. Ik ben nog lang niet wie ik wil zijn, wie ik ben. Ik wil goed zijn, goed studeren, goed schrijven. Beter dan goed. Ik wil niet falen en dat gevoel bezorgt mij zo veel schrik, dat ik alles uitstel en de confrontatie uit de weg ga.

Zo faal je inderdaad niet, zei ze, maar haal je daarentegen ook niets. Haar woorden raakten me; ze vertelden de waarheid die ik zelf niet onder ogen wilde zien. Opstand kwam na verdriet en al even leer ik er tegen ingaan. Vanaf vandaag ook weer hier.

"My dear, don't you ever rest on your laurels."

Woorden die ik nooit vergeten zal, woorden die de laatste dagen vaak door mijn hoofd spoken. Ik doe exact het tegenovergestelde en verlies mezelf. Hopelijk weer en niet nog steeds, dan was ik toch even. Zelfs schrijven lukt niet meer; het hek is van de dam.

Gedicht.

Vergeet je niet te leven

dacht ik laatst

de tijd hield stil

een adempauze even

en als je nu eens zonder haast

buiten de tijd om wil

slagbomen neergelaten

dolgedraaide wijzerplaten

onder je door of langs je heen

ze laat voor wat ze zijn en dan

meer lucht en ogen van

het goede aardse zien

een beetje ruimte worden en misschien

iets meer gericht alleen

Kees Hermis

Vandaag bleef ik staan, alles even loslatend.

Dank aan de sticker op het raam.

Voornemen.

De afgelopen weken waren zo druk dat ik aan nadenken noch schrijven toekwam. Vandaag voelde dat beangstigend, alsof ik weer geheel met schrijven stoppen zal als ik niet snel genoeg ingrijp, alsof ik vergeten was dat het mij tot rust brengt. Het is dringend tijd voor gedachten, herinneringen en rust. Het is tijd voor verhalen.

You're in our talons now, and we're never letting go.

Sommigen hebben misschien gisteravond mijn verhuisbericht gelezen. Ik vermoedde namelijk dat er hier meegelezen wordt door zij die dat van mij (nog) niet mogen. Het voelde alsof iemand schaamteloos mijn hoofd vol gevoelens en gedachten bespiedde. Ik panikeerde en besloot te veranderen van site, in een poging onder te duiken.

Vandaag realiseerde ik me dat ik dit niet mag doen. Een van de redenen voor mij om weer te schrijven, én dit daarbij openbaar te doen, was namelijk dat ik mezelf en alles wat ik denk maar nooit uitspreek, niet meer wilde verstoppen. Ik mag daarom nu niet weglopen, hoe graag ik het ook wil. Ik moet wennen aan het idee dat zij die mij kennen eindelijk ook dit deel van mij ontmoeten. Daarbij was ik al aan enkele ontmoetingen begonnen en voelde ik me daar trots over. Enkele vriendinnen lezen hier al sinds het begin mee, anderen heb ik ondertussen ingelicht over het bestaan van Grijze Dagen. Ik wilde hun vertellen dat ik weer schrijf en hoe goed dat voor mij is. Aan de laatstgenoemden heb ik echter het adres nog niet gegeven, ik zie hun bijna dagelijks en dat bezorgt me angst. Ik ben bang dat sommige verhalen hun zullen kwetsen, iets wat absoluut niet de bedoeling is. Ik ben bang voor vragen. Ik ben bang dat als ze hier lezen wat er allemaal speelt, ik bij hun niet onbezonnen zal kunnen zijn. Ik heb die onbezonnenheid echter hard nodig als het minder goed met me gaat. Ze weten niet hoe donker het soms is, en hoeveel zij onbewust in zulke tijden voor mij doen.

Ik wil echter trots op mezelf blijven en me verder leren en durven blootgeven, dus ga ik nergens anders heen. Toevallig of niet werd ik vandaag dankzij het onderstaande filmpje weer een beetje verliefd op Bowerbirds nog meer op 'In our talons' (vanaf 7 min).

You may not believe, but even we were scared at first.

Omdat ik het mooie te vaak vergeet.

Ik houd er niet van dat ik al dagen wil schrijven, mijn hoofd een warboel is van woorden en verhalen, maar ik hier elke keer opnieuw niet verder kom dan enkele woorden, soms een zin. Sommige dagen doen al het geloof en alle hoop wankelen, en maken dat ik aan mezelf en aan alle anderen twijfel. Ik voel me niet goed en soms ben ik daar zo mee bezig, dat ik vergeet dat ik ook veel moois beleef. Daarom dit verhaal, om het mooie niet te vergeten, en om de hoop niet zo maar op te geven. Een verhaal voor mezelf en voor hun, maar ook voor jullie en alle anderen, omdat ik hoop dat iedereen dit op een dag voelt en koestert.

Op de allerliefsten, en op Anne.

Onze laatste avond na twaalf jaren samen op school te hebben doorgebracht. Een laatste keer lachen en dansen voordat we uit elkaar gaan. Eindelijk was het zo ver. We hadden allemaal verschillende dromen en plannen. We hadden allemaal angst.

Sinds die avond zijn er twee zomers verstreken, en waren we het afgelopen weekend voor het eerst weer -bijna- allemaal samen. Onze dromen van toen zijn niet de verhalen van vandaag, en sommigen hebben meer dan me lief is meegemaakt. Iedereen is anders, en sommigen hadden elkaar al veel te lang niet meer gezien. Maar ondanks alles, was iedereen nog juist hetzelfde. Ondanks alles, waren wij samen nog juist dezelfden.

Het gevoel dat die avond van toen niet twee jaar, maar nog geen week geleden was, is zo fijn en geruststellend. Samen voelen dat het goed zit en elkaar nog steeds door en door kennen, is iets waarvan we ons zeer bewust zijn dat het bijzonder is.

Bij hun wil ik nog jaren thuiskomen.

Storm.

Meerdere keren stond ik de afgelopen dagen op het punt Grijze Dagen in de diepste put der vergetelheid te mikken. Weg met dit nieuwe boek. Opsluiten die angst, opsluiten die gevoelens. Alleen nog maar nadenken in mijn hoofd, alleen nog maar voelen in mijn hart. Of misschien zelfs dat niet. Terug naar die vertrouwde stilte.

Schrijven gooit mij compleet omver. Ik voelde het de afgelopen dagen. Ik voel het nog steeds, het is chaos. Ik wil schrijven, maar tegelijkertijd betekent schrijven van mijn gedachten realiteit maken, en die wil ik vaak niet onder ogen zien. Ik wil mooie verhalen vertellen, maar tegelijkertijd zit aan veel van die verhalen ondertussen een rauw kantje. Ik wil herinneringen ophalen, maar tegelijkertijd is het pijnlijk te beseffen dat het om herinneringen gaat, om wat ooit was maar niet meer is. Ik wil prachtig schrijven, maar tegelijkertijd duurt het lang eer ik de juiste woorden vind, als ik ze al vind. Ik wil schrijven over de personen om mij heen die ik liefheb, maar tegelijkertijd is de eenzaamheid groter dan ooit. Ik wil vooral schrijven in gelukkige tijden, al dat donkere voelt vaak misplaatst, maar veel om over te schrijven blijft er dan niet over.

Ik wil veel, maar heimelijk wil ik dat ook allemaal niet. Ambiguïteit verbaast mij niet. Alles in mij is grijs, zwart noch wit. Het is niet omdat ik dat sinds een tijdje onder ogen zie, dat ik daar goed mee om kan gaan. Ik probeer een weg te vinden, ik weet dat schrijven mij daarbij helpt. Daarom moet ik hiermee doorgaan, daarom moet ik hier blijven komen, daarom is die put der vergetelheid nog veel te vroeg. Ook omdat elk berichtje dat hier door iemand achtergelaten is, mij een grote glimlach bezorgde. Ook al ging deze glimlach gepaard met een beetje angst, alsof ik nu mezelf moet bewijzen. Elke keer opnieuw toch even willen vluchten.

Verhalen zal ik echter vertellen, herinneringen zal ik echter ophalen, zij die ik liefheb zullen jullie echter leren kennen. Dit alles wetende dat ik echt kan vluchten zodra het nodig is. Altijd zal ik ook een beetje vluchten, maar niet ver. Het is tijd voor storm na de stilte.

Nummer negen.

Schriften vol, een stuk of zeven. Schrijfsels, boosheid, verhaaltjes, tekeningen, foto's, prenten, herinneringen en verdriet. Dagboeken, maar dan net iets anders. 'Mijn Boeken', zoals ik ze stiekem noem, zijn een deel van mij. Ik schreef omdat ik niet praten kon. Nog veel meer schreef ik uit angst te vergeten. Vandaag moet ik alleen maar bladeren en weet ik het allemaal weer.

Enkele jaren zijn verstreken sinds een laatste stukje in nummer zeven. Ik had hem gevonden, al snel werd hij 'Mijn Boek'. Hij hield van mij, hij luisterde naar mij, ik leerde praten. Eindelijk een boek met verhalen vol liefde.

Ondertussen heb ik alleen nog maar brieven en herinneringen, mijn mooiste boek ben ik verloren. Al een hele tijd, maar ik herinner me die dag nog alsof het gisteren was. Sindsdien praat ik niet meer. Schrijven deed ik ook niet, ik wist niet waar te beginnen.

Ik heb de dagen genomen die ik nodig had. Het zijn er meer geweest dan ik hoopte en ik heb er vast nog wel een paar nodig. Maar schrijven? Dat doe ik weer.

Ja, bij deze Boek nummer negen.

Dan eindelijk toch?

De afgelopen jaren heb ik meerdere keren op het punt gestaan een blog te beginnen. Tijdens het bedenken van een naam of na het plaatsen van mijn eerste bericht, als ik al zo ver kwam, haakte ik echter elke keer opnieuw al af. Niet alleen omdat ik een held ben in beginnen, maar een ramp in doorzetten, in afmaken. Neen, ook omdat ik twijfelde. Is het iets voor mij? Zou ik zo mijn liefde voor het schrijven hervinden? Wat wil ik vertellen? Maar vooral: er zijn al zo veel blogs vol verhalen... Wat kan ik daar aan toevoegen? Ik wil niet eentje uit de velen zijn, ik wil voor velen die ene zijn. Kan ik dat?

Vandaag besloot ik dat het tijd werd om te springen. Tijd voor een nieuwe heldin. Eentje met zelfvertrouwen, eentje die volhoudt. Vooral eentje die doet wat ze graag doet en zich van de rest niets aantrekt. Graag wil ik voor velen die ene zijn, maar met enkele zielen zal ik me ook al gelukkig prijzen. Ambitieus, doch realistisch.

Op een nieuwe heldin, op een nieuw begin.

En wat het grijze betekent, die uitleg komt later misschien. Dat het duidelijk zal worden doorheen mijn verhalen, dat is in ieder geval zeker.