Storm.

Meerdere keren stond ik de afgelopen dagen op het punt Grijze Dagen in de diepste put der vergetelheid te mikken. Weg met dit nieuwe boek. Opsluiten die angst, opsluiten die gevoelens. Alleen nog maar nadenken in mijn hoofd, alleen nog maar voelen in mijn hart. Of misschien zelfs dat niet. Terug naar die vertrouwde stilte.

Schrijven gooit mij compleet omver. Ik voelde het de afgelopen dagen. Ik voel het nog steeds, het is chaos. Ik wil schrijven, maar tegelijkertijd betekent schrijven van mijn gedachten realiteit maken, en die wil ik vaak niet onder ogen zien. Ik wil mooie verhalen vertellen, maar tegelijkertijd zit aan veel van die verhalen ondertussen een rauw kantje. Ik wil herinneringen ophalen, maar tegelijkertijd is het pijnlijk te beseffen dat het om herinneringen gaat, om wat ooit was maar niet meer is. Ik wil prachtig schrijven, maar tegelijkertijd duurt het lang eer ik de juiste woorden vind, als ik ze al vind. Ik wil schrijven over de personen om mij heen die ik liefheb, maar tegelijkertijd is de eenzaamheid groter dan ooit. Ik wil vooral schrijven in gelukkige tijden, al dat donkere voelt vaak misplaatst, maar veel om over te schrijven blijft er dan niet over.

Ik wil veel, maar heimelijk wil ik dat ook allemaal niet. Ambiguïteit verbaast mij niet. Alles in mij is grijs, zwart noch wit. Het is niet omdat ik dat sinds een tijdje onder ogen zie, dat ik daar goed mee om kan gaan. Ik probeer een weg te vinden, ik weet dat schrijven mij daarbij helpt. Daarom moet ik hiermee doorgaan, daarom moet ik hier blijven komen, daarom is die put der vergetelheid nog veel te vroeg. Ook omdat elk berichtje dat hier door iemand achtergelaten is, mij een grote glimlach bezorgde. Ook al ging deze glimlach gepaard met een beetje angst, alsof ik nu mezelf moet bewijzen. Elke keer opnieuw toch even willen vluchten.

Verhalen zal ik echter vertellen, herinneringen zal ik echter ophalen, zij die ik liefheb zullen jullie echter leren kennen. Dit alles wetende dat ik echt kan vluchten zodra het nodig is. Altijd zal ik ook een beetje vluchten, maar niet ver. Het is tijd voor storm na de stilte.