Nooit meer afscheid nemen.

We hebben vaak afscheid van elkaar genomen. Elke keer opnieuw voor enkele weken, veel langer dan ons lief was. Telkens brak mijn hart een beetje. Na ons eerste afscheid dacht ik dat het na een tijdje makkelijker zou worden. Ik was mis. Ik wist niet wat afscheid en afstand met me zouden doen. Eens ik het ontdekte, wenste ik dat de situatie snel zou veranderen, helaas tegen beter weten in. Dus zocht ik naar een weg om er mee om te gaan. Maar hoe laat je elke keer opnieuw iemand gaan die je het liefste nooit meer loslaat?

De tijd ging voorbij. Mooie dagen van samen zijn, allemaal eindigend in afscheid. Soms verstopte ik een briefje in zijn boek. Soms tekende ik op het raampje van zijn trein nog snel een hartje in het vuil. Soms rende ik mee met de vertrekkende trein, al wuivend en lachend, vanbinnen altijd huilend.

Ergens vond ik een weg. Het besef dat het nooit zou wennen zo lang ik hem lief had, gaf me moed en hoop. Ik besefte dat ik desnoods nog jaren vanbinnen wilde huilen, afscheid na afscheid, zo lang we elkaar maar lief hadden. Liever niet dan wel, maar samen sloegen we ons ook wel door dit heen.

Het moet al een jaar geleden zijn, misschien wel langer, dat ik een briefje in zijn boek verstopte waarop ik een enkel zinnetje had geschreven. Liefdevol, dromend over later. Niet wetende echter wat er komen ging. Veel te snel, vooral veel te onverwacht, kwam de dag waarop ik mezelf tegen hem hoorde zeggen: "Liefhebben is ook laten gaan. Tenminste, dat zeggen ze. Ik wil het liefste dat jij gelukkig bent. Als dat niet meer met mij is, maar met haar, dan kan ik niet anders dan je loslaten. Mijn liefste, dan kan ik toch niet anders dan geloven dat liefhebben ook laten gaan is?"

We namen afscheid. Ik kuste hem een laatste keer en vertelde hem dat dat ene zinnetje eeuwig waar zou zijn. Ook al had het een andere betekenis gekregen, en ook al deed dat verdomme veel pijn. Eindelijk namen we voor de laatste keer afscheid. Eindelijk konden we elkaar eeuwig liefhebben. Eindelijk: "Ik wil je liefhebben tot we geen afscheid meer moeten nemen, en nog veel langer dan dat."