Een groet.

Na woelige weken vol toevallige ontmoetingen, late gesprekken en onverwachte gevoelens, keer ik het stadje van mijn hart even de rug toe. Ik moet tot mijzelf komen, twijfels een plek geven en beslissingen een kans. Ook wat Grijze Dagen betreft, ik schrijf hier niet graag meer. Ik wil iets nieuws, anders, beters. Misschien ook minder verborgen? Tot dan nog wat meer stilte, al wissel ik graag gedachten uit.

Stilte.

Ook aan de mooiste liedjes komt soms een einde. Ik reageer niet zoals ik hoor of dacht te zullen reageren. Het verwart me, hij verwart me en hij ook. Alles om mij heen raast al weken door, ik kan niet meer.

Brief.

Na twaalf jaar samen kenden we elkaar door en door, dat dachten we toch, en waren we vriendinnen geworden. Ik heb het echter vaak moeilijk gehad met onze vriendschap; ik voelde dat we op latere leeftijd nooit allemaal vriendinnen zouden zijn geworden, maar dat tijd en omstandigheden ons daartoe gedwongen hadden. Er was een onuitgesproken hiërarchie aanwezig en ook al deden jullie alsof dat een illusie was, wist iedereen wel beter. Onze vriendschap heeft me vaak gekwetst, maar ergens ben ik jullie daar dankbaar voor. Onbewust hebben jullie me uiteindelijk geleerd veeleisender te (mogen) zijn. Ik verlangde altijd al veel van mijzelf als vriendin, maar eis eindelijk evenveel van anderen. Ik neem afscheid van jullie, we zijn niet (meer) genoeg voor elkaar. De afstand die al drie jaar letterlijk aanwezig is, zal na dit schrijven ook figuurlijk zijn. Ik zal jullie altijd graag zien en koester onze herinneringen, jullie zijn een mooi deel van mijn verleden. Het verleden moet ik echter loslaten voor mijzelf, voor mijn morgen samen met anderen.

Na verdriet komt opluchting en na boosheid komt begrip - ook voor mij. Het ga jullie goed.

Pen en papier.

Sinds een tijd schrijf ik in een oud schriftje waarin ik vroeger op de eerste bladzijde met hanenpoten woorden als mus, miep, school en boom heb geschreven. Ik heb gemerkt dat ik veel liever schrijf op papier met een pen, dit nog altijd met hanenpoten, dan dat ik typ. Ik wil vooral op papier verder schrijven, maar sommige verhalen zullen hier verschijnen. Dit regelmatiger dan de afgelopen tijden; ik was Grijze Dagen weer eens uit het oog verloren.

Voorzichtig schrijf ik daar dat alles op zijn pootjes terecht lijkt te komen. Ik probeer het goed in de hand te houden, ik weet dat het vooral in mijn hoofd zit. Ik leef bewust, maar tegelijkertijd gaat alles bijna vanzelf. Al is geluk nog zo vergankelijk en broos, ik heb voor het eerst amper schrik het te verliezen. De afgelopen weken ging het geluk wel hand in hand met een gevoel van afstand ten opzichte van anderen. Soms lijken ze vreemden en begrijp ik hun niet. Of begrijpen we elkaar niet, zelfs niet na al die tijd. We spreken het niet uit, maar weten het allemaal. Tenminste, dat denk ik, al ligt het misschien ook enkel en alleen maar aan mijzelf. Vroeger werd ik verdrietig van dat eenzame gevoel, het deed pijn. Nu heb ik haar langzaam maar zeker lief. Ik weet dat ze niet blijft, ook al zal ze nog vaak wederkeren en brengt ze nog steeds pijn en twijfels met zich mee. Ik onderga haar echter niet meer, maar leer met haar omgaan. Ik voel me zelfs tegelijkertijd gelukkig. Grijs in al haar tinten is voor mij wit.

Muggen.

Toen je vroeg of ik liever terug naar huis wilde, deed mijn lichaam zo veel zeer. Na dagen waarin we van veel te veel muggen olifanten hadden gemaakt, kon ik niet meer. De gedachte dat het misschien afgelopen was, verscheurde me echter zo. Ik werd verschrikkelijk kwaad. Het was niet juist, we zagen elkaar zo graag.

Mijn hoofd werd leeg, ik haalde adem en zei: "Jij gooit mij ook omver en ik heb ook schrik. Je bent niet alleen. Je mag het niet zomaar opgeven, daarbij ga ik nergens heen. We moeten samen onze weg zoeken en ik beloof je dat er na elke bocht weer een mooi recht stuk komt. Wij zijn geen doodlopende straat. Echt niet."

Je nam me eindelijk weer in je armen en we hadden elkaar nog liever.

P.S. Sindsdien versperren alleen de vrolijke vroege lentemuggen soms de weg.

Passieve faalangst.

Ik vergeet te schrijven, zowel hier als in mijn boek als naar zij die mij schrijven. Ik vergeet het bewust, omdat ik niet tevreden ben met wat ik schrijf. Ik vind het niet goed, waarom dan schrijven? Ik leg de lat hoog voor mijzelf. Ik ben nog lang niet wie ik wil zijn, wie ik ben. Ik wil goed zijn, goed studeren, goed schrijven. Beter dan goed. Ik wil niet falen en dat gevoel bezorgt mij zo veel schrik, dat ik alles uitstel en de confrontatie uit de weg ga.

Zo faal je inderdaad niet, zei ze, maar haal je daarentegen ook niets. Haar woorden raakten me; ze vertelden de waarheid die ik zelf niet onder ogen wilde zien. Opstand kwam na verdriet en al even leer ik er tegen ingaan. Vanaf vandaag ook weer hier.

"My dear, don't you ever rest on your laurels."

Woorden die ik nooit vergeten zal, woorden die de laatste dagen vaak door mijn hoofd spoken. Ik doe exact het tegenovergestelde en verlies mezelf. Hopelijk weer en niet nog steeds, dan was ik toch even. Zelfs schrijven lukt niet meer; het hek is van de dam.

M.

Je bent hun vast al aan het versieren, laat me eens stiekem weten hoe de mooiste engelen van de hemel kussen?

Liefste, tot daar.

Onverwacht.

Iemand botste tegen me op. Ietwat geïrriteerd draaide ik me om en keek hem aan. "Wat heb jij een mooi kapsel!" floepte hij eruit.

Sindsdien loop ik rond als een kieken zonder kop.

Winter.

Winter. Je ziet weer de bomen

door het bos, en dit licht

is geen licht maar inzicht:

er is niets nieuws

zonder de zon.

En toch is ook de nacht niet

uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt

is het nooit volledig duister, nee,

er is de klaarte van een soort geloof

dat het nooit helemaal donker wordt.

Zolang er sneeuw is, is er hoop.

Herman de Coninck

M.

Ik wil mijn hoofd legen, maar woorden blijven uit.

Hij gaat het niet redden. Verdomme.

Voornemen.

De afgelopen weken waren zo druk dat ik aan nadenken noch schrijven toekwam. Vandaag voelde dat beangstigend, alsof ik weer geheel met schrijven stoppen zal als ik niet snel genoeg ingrijp, alsof ik vergeten was dat het mij tot rust brengt. Het is dringend tijd voor gedachten, herinneringen en rust. Het is tijd voor verhalen.

Samen alleen.

Sommigen om mij heen lieten het ver komen voordat ze hun verhalen vertelden, veel te ver. Meerdere keren stond ik er vroeger al van versteld. Toegeven aan onszelf dat er iets aan de hand is, toegeven dat we datgene niet alleen kunnen oplossen en uiteindelijk om hulp vragen.. Het steelt allemaal veel tijd van ons, veel te veel. Keer op keer heb ik mijn beste raad gegeven, mijn liefste woorden toe. Ze mochten het nooit meer zo ver laten komen. Ik zou er altijd voor hun zijn. Ze deden er vooral goed aan toe te geven dat ze niet sterk genoeg zijn. Niemand kan het alleen, voegde ik er telkens aan toe.

Anderen raad meegeven, helaas betekent dat bij mij nog steeds niet het zelf ook aannemen. Bij mij heeft het lang geduurd voordat ik besefte dat ook ik het niet alleen kan, te lang. Dat besef is er al even, ondertussen wordt het tijd dat ik om hulp vraag. Ik heb ongelofelijk veel schrik en ben al enkele dagen mijn moed bijeen aan het rapen, maar sinds ik deze beslissing heb genomen, is een nare, verlammende druk weggevallen. Binnenkort maak ik eindelijk samen mijn geluk.

You're in our talons now, and we're never letting go.

Sommigen hebben misschien gisteravond mijn verhuisbericht gelezen. Ik vermoedde namelijk dat er hier meegelezen wordt door zij die dat van mij (nog) niet mogen. Het voelde alsof iemand schaamteloos mijn hoofd vol gevoelens en gedachten bespiedde. Ik panikeerde en besloot te veranderen van site, in een poging onder te duiken.

Vandaag realiseerde ik me dat ik dit niet mag doen. Een van de redenen voor mij om weer te schrijven, én dit daarbij openbaar te doen, was namelijk dat ik mezelf en alles wat ik denk maar nooit uitspreek, niet meer wilde verstoppen. Ik mag daarom nu niet weglopen, hoe graag ik het ook wil. Ik moet wennen aan het idee dat zij die mij kennen eindelijk ook dit deel van mij ontmoeten. Daarbij was ik al aan enkele ontmoetingen begonnen en voelde ik me daar trots over. Enkele vriendinnen lezen hier al sinds het begin mee, anderen heb ik ondertussen ingelicht over het bestaan van Grijze Dagen. Ik wilde hun vertellen dat ik weer schrijf en hoe goed dat voor mij is. Aan de laatstgenoemden heb ik echter het adres nog niet gegeven, ik zie hun bijna dagelijks en dat bezorgt me angst. Ik ben bang dat sommige verhalen hun zullen kwetsen, iets wat absoluut niet de bedoeling is. Ik ben bang voor vragen. Ik ben bang dat als ze hier lezen wat er allemaal speelt, ik bij hun niet onbezonnen zal kunnen zijn. Ik heb die onbezonnenheid echter hard nodig als het minder goed met me gaat. Ze weten niet hoe donker het soms is, en hoeveel zij onbewust in zulke tijden voor mij doen.

Ik wil echter trots op mezelf blijven en me verder leren en durven blootgeven, dus ga ik nergens anders heen. Toevallig of niet werd ik vandaag dankzij het onderstaande filmpje weer een beetje verliefd op Bowerbirds nog meer op 'In our talons' (vanaf 7 min).

You may not believe, but even we were scared at first.