Tell me did you feel that.

De xylofoon waar we als kleine kinders uren op tokkelden bij mijn grootmoeder en grootvader is al lang verdwenen, maar waar is hij eigenlijk heen? Graag had ik volgende week dit deuntje leren spelen op het kerstfeest, zo ergens tussen de pompoensoep (geserveerd in haar uitgeholde zelve) en de winterwandeling door.

Liften.

Binnenkort alweer een jaar geleden en tot daarnet vergeten, maar teruggevonden krabbels bezorgen me levendige herinneringen en een glimlach.

Bordje Amsterdam.

- "Wa krijgk alsk ulle noar Gent breng? Es over aa billekes wrijve?" Goed begin van ons eerste liftavontuur ooit.

- De zakenman: "Sinds we kindjes hebben, kunnen we niet meer zo ver op reis gaan. We hebben wel een au-pair in huis genomen, zo houden we dat buitenlandse gevoel toch nog een beetje vast." Tip! Of tip?

- "Joh, ik heb vroeger ook nog gelift! Tegenwoordig doet men dat niet zo veel meer, he?" x 4.

- Boze man: "Jullie zijn knettergek! Het is hier levensgevaarlijk! Neem de trein! Knettergek!"

- Vrouwen nemen geen lifters mee, ze durven nog niet eens naar je bordje te kijken.

- Leve regen! Een verzopen kat wacht nog geen 5 minuten op een lift.

Bordje Antwerpen.

- Vertrek aan heuse liftstrook! Koppel dat naar Parijs lift, duidelijk hun eerste keer en denkende dat wij pro's zijn...

- "Amsterdam is afgelopen, helemaal afgelopen." wordt ons na enkele zalige dagen in de stad der grachten meegedeeld, argumenten ontbreken echter.

- "Ff kijken, ik zet jullie af bij Rotterdam Centraal, dat lijkt me wel een goede plek." Tegenstribbelen helpt niet en we dolen een uur rond op zoek naar een oprit of tankstation. Een Centraal Station? Nooit meer.

- Dan toch een vrouw die ons meepakt!

- Jongeman met plat Antwaerps accent in dikke SUV blijkt dan toch geen fils à papa te zijn, maar voetballer bij Ajax.

Februari 2010

Een groet.

Na woelige weken vol toevallige ontmoetingen, late gesprekken en onverwachte gevoelens, keer ik het stadje van mijn hart even de rug toe. Ik moet tot mijzelf komen, twijfels een plek geven en beslissingen een kans. Ook wat Grijze Dagen betreft, ik schrijf hier niet graag meer. Ik wil iets nieuws, anders, beters. Misschien ook minder verborgen? Tot dan nog wat meer stilte, al wissel ik graag gedachten uit.

Appelmoes.

De verbrande geur van kraampjes met hotdogs en gesuikerde noten. De overdaad aan neon en reclame op Times Square. De stoom die 's avonds echt uit de grond krinkelt. De lieve homies in Harlem en busy bankmannen in Wall Street. De oude kerkjes geperst tussen hoge, statische gebouwen. Het verloren 'Happy New Year' kaartje bij de Hudson River, datum: 23 september 2009. De wind die eindeloos door de kaarsrechte straten raast en de paar scheve straatjes met prachtige graffiti die alles ontregelen. Het bruidspaar bij zonsondergang onder Brooklyn Bridge. De stortbui tijdens de uitbundige parade ter ere van Halloween. De hamburger met pickle, take-away koffie en pumpkin cake. West Side Story op Broadway en de architectuur van het Guggenheim. De vrouw die voorleest op de metro voor het jongetje met een enkele tand. De eekhoorntjes, wasbeertjes en verkleurde bladeren aan de bomen in Central Park. De vrouwen met panterprint jassen in gele taxi's en de sirenes van rode brandweer(speelgoed)auto's. The Empire State Building, het onwerkelijke uitzicht en de ontelbare lichtjes.

Al dagen droom ik weg bij beelden en herinneringen. Ik vind de woorden niet die eer doen aan herfst in een stad van dromen en contrasten.

Gelukkig.

Ik vier vakantie, aan schrijven kom ik even niet toe. Ik ga op pad met mijn rugzak om over een week naar huis te keren, maar eerst nog even dansen met al mijn vriendinnetjes op een festival en daarna naar haar stad afzakken. Ik geniet.