Winter.

Winter. Je ziet weer de bomen

door het bos, en dit licht

is geen licht maar inzicht:

er is niets nieuws

zonder de zon.

En toch is ook de nacht niet

uitzichtloos, zolang er sneeuw ligt

is het nooit volledig duister, nee,

er is de klaarte van een soort geloof

dat het nooit helemaal donker wordt.

Zolang er sneeuw is, is er hoop.

Herman de Coninck

When autumn leaves start to fall.

Zonder ophouden vliegt mijn trui aan en uit. De zon, wolken, wind en regen plagen elkaar, iedereen verwarrend. De zomer van haar troon stotend, verovert de herfst langzaam het land. Ik wandel langs water en bomen. Terwijl voor mijn voeten de eerste bladeren vallen, strelen zon en wind mijn gezicht. Mijn oog valt op een groot kruis aan de andere kant van het water. Verwondert vraag ik me af hoe het kan dat ik het nu pas ontdek. Ik besef dat ik met opgeheven hoofd langs het water wandel, mijn blik in het rond laat dwalen en niet meer in de verte van het water tuur. Ik neurie een melodie en voel hoe het deze herfst mijn hart vervult in plaats van beklemt. Ik voel verandering, hoop en geloof. De herfst is in mij.

Samen alleen.

Sommigen om mij heen lieten het ver komen voordat ze hun verhalen vertelden, veel te ver. Meerdere keren stond ik er vroeger al van versteld. Toegeven aan onszelf dat er iets aan de hand is, toegeven dat we datgene niet alleen kunnen oplossen en uiteindelijk om hulp vragen.. Het steelt allemaal veel tijd van ons, veel te veel. Keer op keer heb ik mijn beste raad gegeven, mijn liefste woorden toe. Ze mochten het nooit meer zo ver laten komen. Ik zou er altijd voor hun zijn. Ze deden er vooral goed aan toe te geven dat ze niet sterk genoeg zijn. Niemand kan het alleen, voegde ik er telkens aan toe.

Anderen raad meegeven, helaas betekent dat bij mij nog steeds niet het zelf ook aannemen. Bij mij heeft het lang geduurd voordat ik besefte dat ook ik het niet alleen kan, te lang. Dat besef is er al even, ondertussen wordt het tijd dat ik om hulp vraag. Ik heb ongelofelijk veel schrik en ben al enkele dagen mijn moed bijeen aan het rapen, maar sinds ik deze beslissing heb genomen, is een nare, verlammende druk weggevallen. Binnenkort maak ik eindelijk samen mijn geluk.

Omdat ik het mooie te vaak vergeet.

Ik houd er niet van dat ik al dagen wil schrijven, mijn hoofd een warboel is van woorden en verhalen, maar ik hier elke keer opnieuw niet verder kom dan enkele woorden, soms een zin. Sommige dagen doen al het geloof en alle hoop wankelen, en maken dat ik aan mezelf en aan alle anderen twijfel. Ik voel me niet goed en soms ben ik daar zo mee bezig, dat ik vergeet dat ik ook veel moois beleef. Daarom dit verhaal, om het mooie niet te vergeten, en om de hoop niet zo maar op te geven. Een verhaal voor mezelf en voor hun, maar ook voor jullie en alle anderen, omdat ik hoop dat iedereen dit op een dag voelt en koestert.

Op de allerliefsten, en op Anne.

Onze laatste avond na twaalf jaren samen op school te hebben doorgebracht. Een laatste keer lachen en dansen voordat we uit elkaar gaan. Eindelijk was het zo ver. We hadden allemaal verschillende dromen en plannen. We hadden allemaal angst.

Sinds die avond zijn er twee zomers verstreken, en waren we het afgelopen weekend voor het eerst weer -bijna- allemaal samen. Onze dromen van toen zijn niet de verhalen van vandaag, en sommigen hebben meer dan me lief is meegemaakt. Iedereen is anders, en sommigen hadden elkaar al veel te lang niet meer gezien. Maar ondanks alles, was iedereen nog juist hetzelfde. Ondanks alles, waren wij samen nog juist dezelfden.

Het gevoel dat die avond van toen niet twee jaar, maar nog geen week geleden was, is zo fijn en geruststellend. Samen voelen dat het goed zit en elkaar nog steeds door en door kennen, is iets waarvan we ons zeer bewust zijn dat het bijzonder is.

Bij hun wil ik nog jaren thuiskomen.