Ik houd er niet van dat ik al dagen wil schrijven, mijn hoofd een warboel is van woorden en verhalen, maar ik hier elke keer opnieuw niet verder kom dan enkele woorden, soms een zin. Sommige dagen doen al het geloof en alle hoop wankelen, en maken dat ik aan mezelf en aan alle anderen twijfel. Ik voel me niet goed en soms ben ik daar zo mee bezig, dat ik vergeet dat ik ook veel moois beleef. Daarom dit verhaal, om het mooie niet te vergeten, en om de hoop niet zo maar op te geven. Een verhaal voor mezelf en voor hun, maar ook voor jullie en alle anderen, omdat ik hoop dat iedereen dit op een dag voelt en koestert.
Op de allerliefsten, en op Anne.
Onze laatste avond na twaalf jaren samen op school te hebben doorgebracht. Een laatste keer lachen en dansen voordat we uit elkaar gaan. Eindelijk was het zo ver. We hadden allemaal verschillende dromen en plannen. We hadden allemaal angst.
Sinds die avond zijn er twee zomers verstreken, en waren we het afgelopen weekend voor het eerst weer -bijna- allemaal samen. Onze dromen van toen zijn niet de verhalen van vandaag, en sommigen hebben meer dan me lief is meegemaakt. Iedereen is anders, en sommigen hadden elkaar al veel te lang niet meer gezien. Maar ondanks alles, was iedereen nog juist hetzelfde. Ondanks alles, waren wij samen nog juist dezelfden.
Het gevoel dat die avond van toen niet twee jaar, maar nog geen week geleden was, is zo fijn en geruststellend. Samen voelen dat het goed zit en elkaar nog steeds door en door kennen, is iets waarvan we ons zeer bewust zijn dat het bijzonder is.
Bij hun wil ik nog jaren thuiskomen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten