Le reste est silence, is alles wat hij zei.

Ik begrijp hem niet. Ik begrijp niet dat hij al zo lang niets van zich laat horen, en ook niet wil weten hoe het met mij gaat. Hoe weer je iemand zo uit hoofd en hart? "Negen maanden zijn niet genoeg," schreef hij. Ondertussen zijn het er al twaalf, een jaar sinds gisteren. Ik had toen het recht me te gedragen zoals hij zich het afgelopen jaar gedragen heeft, maar dat kwam niet eens in mij op. Ik dacht toen dat hij noch ik zo waren, laat staan zo zouden worden.

Ik heb vernomen dat hij mij niet eens meer durft te zien. Nog iets wat ik niet begrijp, alsof ik hem na al die tijd alles nog zou verwijten? Hij weet als geen ander hoe ik met verlies, boosheid, teleurstelling en vooral gekwetstheid omga. Hij vond mij altijd veel te vergevingsgezind, ik vertelde hem dat vergeven mij gelukkiger maakt. Hij zou beter moeten weten.

Ik begin langzaamaan te vrezen dat de rest misschien wel eeuwig stil zal zijn. Als ik hem echter op een dag weer ontmoet, zal ik vertellen dat ik lang geprobeerd heb hem en zijn gedrag te begrijpen, maar ik nu weet dat ik dat nooit zal doen. Vooral dat ik daar gelukkig om ben, omdat ik gevoeld heb wat het met iemand doet om zo weggeveegd te worden en dat niemand toewens. Ik zal hem uiteindelijk vertellen dat ik nog maar een ding van hem wil. Ik wil de belofte dat hij dit nooit of te nimmer meer iemand aandoet die hem liefheeft zoals ik hem liefhad.