Sommigen hebben misschien gisteravond mijn verhuisbericht gelezen. Ik vermoedde namelijk dat er hier meegelezen wordt door zij die dat van mij (nog) niet mogen. Het voelde alsof iemand schaamteloos mijn hoofd vol gevoelens en gedachten bespiedde. Ik panikeerde en besloot te veranderen van site, in een poging onder te duiken.
Vandaag realiseerde ik me dat ik dit niet mag doen. Een van de redenen voor mij om weer te schrijven, én dit daarbij openbaar te doen, was namelijk dat ik mezelf en alles wat ik denk maar nooit uitspreek, niet meer wilde verstoppen. Ik mag daarom nu niet weglopen, hoe graag ik het ook wil. Ik moet wennen aan het idee dat zij die mij kennen eindelijk ook dit deel van mij ontmoeten. Daarbij was ik al aan enkele ontmoetingen begonnen en voelde ik me daar trots over. Enkele vriendinnen lezen hier al sinds het begin mee, anderen heb ik ondertussen ingelicht over het bestaan van Grijze Dagen. Ik wilde hun vertellen dat ik weer schrijf en hoe goed dat voor mij is. Aan de laatstgenoemden heb ik echter het adres nog niet gegeven, ik zie hun bijna dagelijks en dat bezorgt me angst. Ik ben bang dat sommige verhalen hun zullen kwetsen, iets wat absoluut niet de bedoeling is. Ik ben bang voor vragen. Ik ben bang dat als ze hier lezen wat er allemaal speelt, ik bij hun niet onbezonnen zal kunnen zijn. Ik heb die onbezonnenheid echter hard nodig als het minder goed met me gaat. Ze weten niet hoe donker het soms is, en hoeveel zij onbewust in zulke tijden voor mij doen.
Ik wil echter trots op mezelf blijven en me verder leren en durven blootgeven, dus ga ik nergens anders heen. Toevallig of niet werd ik vandaag dankzij het onderstaande filmpje weer een beetje verliefd op Bowerbirds nog meer op 'In our talons' (vanaf 7 min).
You may not believe, but even we were scared at first.
goed dat je toch doorgaat op dit adres ! Wees trots op jezelf !
BeantwoordenVerwijderenKnap van je! :) En fijn dat je een manier hebt gevonden om je te uiten (door te schrijven dus).
BeantwoordenVerwijderenGeen schaamte voor wat je schrijft op je blog. In het begin had ik dat ook, maar uiteindelijk is het jouw plekje, waar je mag schrijven en zeggen wat je wilt. Goed dat je verdergaat! Dikke kus!
BeantwoordenVerwijderenHoe stom het ook klinkt, hoewel ik je niet ken heb ik vaak het idee dat wij gelijkgestemde zielen zijn. Ik kan me ontzettend vinden in jouw gedachten en zieleroerselen.
BeantwoordenVerwijderenIk zou graag willen dat je door blijft gaan met schrijven hier, maar ik begrijp je argumenten om dat niet te doen ook maar al te goed.
Ik raakte toevallig verstrikt op internet en kwam terecht op jouw blog. Mooi, hoe je dingen schrijft, momenten neerzet zonder beschrijving of context. En toch is het een verhaal. Hmm, ik begin meteen te twijfelen om zelf terug te switchen naar het Nederlands..
BeantwoordenVerwijderenGoed van je dat je toch doorzet!
BeantwoordenVerwijderen