M.

Je bent hun vast al aan het versieren, laat me eens stiekem weten hoe de mooiste engelen van de hemel kussen?

Liefste, tot daar.

Vechten.

Sinds Samen Alleen zijn de tijden veranderd. Mijn verhaal werd beter ontvangen dan ik had durven dromen. De opluchting was zo groot, zo fijn. Samen zochten we naar een oplossing en vandaag, enkele weken later, voel ik dat we de juiste hebben gevonden. Ook schreef hij plots na lange stilte weer. Ik las zijn verhaal, en merkte dat zijn woorden me niet langer van mijn voetstuk gooien.

Na een verwarrend jaar voelt het alsof alles eindelijk op zijn pootjes terecht komt. Samen is alles zo veel mooier, makkelijker en beter dan alleen. Ik voel me vrijer, gelukkiger en ben dankbaar om zo veel lieve en prachtige mensen om mij heen. Het waren niet de mooiste dagen van mijn leven, maar toch zal ik ze eeuwig met me meedragen en zullen ze me eraan herinneren waarom ik vecht voor beter.

M.

Ik wil mijn hoofd legen, maar woorden blijven uit.

Hij gaat het niet redden. Verdomme.

Samen alleen.

Sommigen om mij heen lieten het ver komen voordat ze hun verhalen vertelden, veel te ver. Meerdere keren stond ik er vroeger al van versteld. Toegeven aan onszelf dat er iets aan de hand is, toegeven dat we datgene niet alleen kunnen oplossen en uiteindelijk om hulp vragen.. Het steelt allemaal veel tijd van ons, veel te veel. Keer op keer heb ik mijn beste raad gegeven, mijn liefste woorden toe. Ze mochten het nooit meer zo ver laten komen. Ik zou er altijd voor hun zijn. Ze deden er vooral goed aan toe te geven dat ze niet sterk genoeg zijn. Niemand kan het alleen, voegde ik er telkens aan toe.

Anderen raad meegeven, helaas betekent dat bij mij nog steeds niet het zelf ook aannemen. Bij mij heeft het lang geduurd voordat ik besefte dat ook ik het niet alleen kan, te lang. Dat besef is er al even, ondertussen wordt het tijd dat ik om hulp vraag. Ik heb ongelofelijk veel schrik en ben al enkele dagen mijn moed bijeen aan het rapen, maar sinds ik deze beslissing heb genomen, is een nare, verlammende druk weggevallen. Binnenkort maak ik eindelijk samen mijn geluk.

Opus 23

Ik begin me ongemakkelijk te voelen bij anderen. Leeg en anders, alsof ik eigenlijk alleen ben. Mijn twee werelden worden één en ik kan het niet meer tegenhouden. Het doet me geen goed, gelukkig zijn in hun wereld hield me op de been. Moge de mist in mijn hoofd verdampen.

Omdat ik het mooie te vaak vergeet.

Ik houd er niet van dat ik al dagen wil schrijven, mijn hoofd een warboel is van woorden en verhalen, maar ik hier elke keer opnieuw niet verder kom dan enkele woorden, soms een zin. Sommige dagen doen al het geloof en alle hoop wankelen, en maken dat ik aan mezelf en aan alle anderen twijfel. Ik voel me niet goed en soms ben ik daar zo mee bezig, dat ik vergeet dat ik ook veel moois beleef. Daarom dit verhaal, om het mooie niet te vergeten, en om de hoop niet zo maar op te geven. Een verhaal voor mezelf en voor hun, maar ook voor jullie en alle anderen, omdat ik hoop dat iedereen dit op een dag voelt en koestert.

Op de allerliefsten, en op Anne.

Onze laatste avond na twaalf jaren samen op school te hebben doorgebracht. Een laatste keer lachen en dansen voordat we uit elkaar gaan. Eindelijk was het zo ver. We hadden allemaal verschillende dromen en plannen. We hadden allemaal angst.

Sinds die avond zijn er twee zomers verstreken, en waren we het afgelopen weekend voor het eerst weer -bijna- allemaal samen. Onze dromen van toen zijn niet de verhalen van vandaag, en sommigen hebben meer dan me lief is meegemaakt. Iedereen is anders, en sommigen hadden elkaar al veel te lang niet meer gezien. Maar ondanks alles, was iedereen nog juist hetzelfde. Ondanks alles, waren wij samen nog juist dezelfden.

Het gevoel dat die avond van toen niet twee jaar, maar nog geen week geleden was, is zo fijn en geruststellend. Samen voelen dat het goed zit en elkaar nog steeds door en door kennen, is iets waarvan we ons zeer bewust zijn dat het bijzonder is.

Bij hun wil ik nog jaren thuiskomen.