Stilte.

Ook aan de mooiste liedjes komt soms een einde. Ik reageer niet zoals ik hoor of dacht te zullen reageren. Het verwart me, hij verwart me en hij ook. Alles om mij heen raast al weken door, ik kan niet meer.

Passieve faalangst.

Ik vergeet te schrijven, zowel hier als in mijn boek als naar zij die mij schrijven. Ik vergeet het bewust, omdat ik niet tevreden ben met wat ik schrijf. Ik vind het niet goed, waarom dan schrijven? Ik leg de lat hoog voor mijzelf. Ik ben nog lang niet wie ik wil zijn, wie ik ben. Ik wil goed zijn, goed studeren, goed schrijven. Beter dan goed. Ik wil niet falen en dat gevoel bezorgt mij zo veel schrik, dat ik alles uitstel en de confrontatie uit de weg ga.

Zo faal je inderdaad niet, zei ze, maar haal je daarentegen ook niets. Haar woorden raakten me; ze vertelden de waarheid die ik zelf niet onder ogen wilde zien. Opstand kwam na verdriet en al even leer ik er tegen ingaan. Vanaf vandaag ook weer hier.

"My dear, don't you ever rest on your laurels."

Woorden die ik nooit vergeten zal, woorden die de laatste dagen vaak door mijn hoofd spoken. Ik doe exact het tegenovergestelde en verlies mezelf. Hopelijk weer en niet nog steeds, dan was ik toch even. Zelfs schrijven lukt niet meer; het hek is van de dam.