Stilte.

Ook aan de mooiste liedjes komt soms een einde. Ik reageer niet zoals ik hoor of dacht te zullen reageren. Het verwart me, hij verwart me en hij ook. Alles om mij heen raast al weken door, ik kan niet meer.

Stapelzot.

Over enkele dagen is het een half jaar geleden sinds je tegen me opbotste en we pardoes op elkaar verliefd werden. Ik wist al na enkele woorden dat jij bij mij hoorde en ik bij jou - jij had net hetzelfde. Het overdonderde ons, het was alsof we elkaar al jaren kenden, terwijl eigenlijk alles aan elkaar nog te ontdekken viel.

Ondertussen weet ik dat je het haat als ik koffie gedronken heb omdat ik dan naar leraren stink, maar je het dan toch niet kan laten me te kussen. Je kan ook bij geen enkele film je ogen openhouden en 's nachts snurk je soms helaas de pannen van het dak. Je houdt van mijn rood gelakte nagels maar hebt een afschuwelijke hekel aan mijn paarse. Je slurpt altijd als je thee drinkt, dat smaakt volgens jou lekkerder, en je ontbijt elke ochtend met verse ananas. Je bent verschrikkelijk eigenwijs, al beweer je zelf van niet, maar gelukkig ook even lief. Soms tover je 's avonds laat Brusselse wafels tevoorschijn waardoor we slapen in een bed vol poedersuiker. Je houdt evenveel van Rilke als van de onnozelste filmpjes op Youtube en je bent zowel een sloddervos als mijnheer Pietjeprecies. Je bent ook zo gek om 's nachts 370 kilometer te rijden om me 's ochtends wakker te bellen en als verrassing voor mijn deur te staan - je miste me. Je kan verschrikkelijk kwaad worden en al ben je nog niet goed in ruzie maken, het achteraf bijleggen kan je als geen ander. In bad wil je altijd in het Frans praten tot het water koud is en het schuim verdwenen, omdat je het beter onder de knie wil krijgen. Als je rock-'n-roll danst op een trouwfeest ben ik zo fier als een gieter, al ik houd nog veel meer van de dansjes in de keuken waarmee je me de slappe lach bezorgt.

Graag gooi ik er nog een half -of honderd- jaar en een dozijn ontdekkingen bij, want ik ben stapelzot van u.

Handschrift.

Herinner je je nog het allereerste wat je naar me schreef? Je kwam voor het eerst bij mij thuis, we kenden elkaar nog maar net. Nadat je 's ochtends onnozel gedichtjes had voorgedragen, vroeg ik plots naar je handschrift. Ik vond het raar dat ik niet wist hoe het eruit zag en besefte hoeveel er nog te ontdekken viel, hoe pril alles eigenlijk nog was. Net voor je vertrok, zette je enkele woorden op papier. Je handschrift was net zoals ik het me voorgesteld had en op je woorden had ik stiekem gehoopt. Ik wilde je hetzelfde vertellen, maar durfde niet en in plaats van woorden gaf ik je kusjes. Ik miste je verschrikkelijk toen je vertrok en las je briefje die avond nog wel honderd keer. Ik bloosde van geluk.

Postduif.

Ik kan me de laatste deftige die ik schreef niet meer herinneren, het moet al jaren geleden geweest zijn. Op de enveloppe en het papier staan twee witte paarden in galop. Ik trek lijntjes met potlood en leen een vulpen. Ik schrijf, maar mijn handschrift is lelijk en ik begin opnieuw. Mijn handschrift blijft lelijk, maar ditmaal schrijf ik verder. Ik gom de lijntjes uit. Twee velletjes, beide kantjes. Ik mis je, daar komen alle woorden uiteindelijk op neer. Vandaag schreef ik een brief naar jou, de eerste van velen.

Muggen.

Toen je vroeg of ik liever terug naar huis wilde, deed mijn lichaam zo veel zeer. Na dagen waarin we van veel te veel muggen olifanten hadden gemaakt, kon ik niet meer. De gedachte dat het misschien afgelopen was, verscheurde me echter zo. Ik werd verschrikkelijk kwaad. Het was niet juist, we zagen elkaar zo graag.

Mijn hoofd werd leeg, ik haalde adem en zei: "Jij gooit mij ook omver en ik heb ook schrik. Je bent niet alleen. Je mag het niet zomaar opgeven, daarbij ga ik nergens heen. We moeten samen onze weg zoeken en ik beloof je dat er na elke bocht weer een mooi recht stuk komt. Wij zijn geen doodlopende straat. Echt niet."

Je nam me eindelijk weer in je armen en we hadden elkaar nog liever.

P.S. Sindsdien versperren alleen de vrolijke vroege lentemuggen soms de weg.

Wervelwind.

Een wervelwind van geluk en angst raast door me heen. Verliefd zijn is fijn en verwarrend, mooi en beangstigend. Het confronteert me met mezelf en met wat ik met me meedraag van vroegere verhalen. Het gevoel dat het even snel voorbij kan zijn als dat het begonnen is, verlamt me. Ik verlang ernaar je morgen eindelijk weer vast te houden en dan niet alleen te weten, maar ook te voelen dat jij deze gevoelens meer dan waard bent.

Let's get lost.

Ik ben verliefd. Ik ben zo verliefd dat ik net niet knettergek word van mezelf en van alle zoete, romantische, naïeve dromen en woorden die in me opkomen. Ik ben verliefder dan ik ooit nog dacht -en hoopte- te worden. Dat alleen al maakt jou ontmoeten en ons verhaal, wat het ook geven zal, de moeite waard. Dat alleen al maakt overige woorden en verhalen waardeloos.

Vergeten wil ik echter niet, daarom zal ik schrijven over hoe we urenlang thee dronken uit rood-wit gestipte kopjes in mijn hemelbed of zal ik dromen over die avond dat we 's nachts een wandeling maakten door de sneeuw. Ik zal onthouden hoe ik zachtjes onder tafel in je knie kneep tijdens het diner met mijn vriendinnen ter ere van kerstmis. Ook hoop ik me nog lang het gesprek te herinneren dat we een week na onze ontmoeting voerden, ergens aan een toog, champagne drinkend en dromend over toekomstige liefde en tijden. Ik wil niet vergeten hoe lief en bemoedigend je me omhelsde op het moment dat je vrienden het cafeetje binnenstapten. Ik wil je vooral nog een keertje wakker kussen en dat ene geluk in je ogen zien.

Ik wil dat en nog zo veel meer, allemaal en alleen maar met jou.

Coup de foudre.

De vogeltjes floten al toen we langs het water naar huis wandelden. Het vroor, maar je jas hing open en de wind speelde met je sjaal. Je sloeg je arm om mijn middel en vertelde honderduit. Ik luisterde overdonderd, sloeg uiteindelijk aarzelend mijn arm om je heen. "Je zegt niet zo veel," zei je, "maar ik heb het gevoel dat je me begrijpt." Ik keek je aan en verdween in je jas. Je kusjes bezorgden me kippenvel.

Onverwacht.

Iemand botste tegen me op. Ietwat geïrriteerd draaide ik me om en keek hem aan. "Wat heb jij een mooi kapsel!" floepte hij eruit.

Sindsdien loop ik rond als een kieken zonder kop.