Nummer negen.

Schriften vol, een stuk of zeven. Schrijfsels, boosheid, verhaaltjes, tekeningen, foto's, prenten, herinneringen en verdriet. Dagboeken, maar dan net iets anders. 'Mijn Boeken', zoals ik ze stiekem noem, zijn een deel van mij. Ik schreef omdat ik niet praten kon. Nog veel meer schreef ik uit angst te vergeten. Vandaag moet ik alleen maar bladeren en weet ik het allemaal weer.

Enkele jaren zijn verstreken sinds een laatste stukje in nummer zeven. Ik had hem gevonden, al snel werd hij 'Mijn Boek'. Hij hield van mij, hij luisterde naar mij, ik leerde praten. Eindelijk een boek met verhalen vol liefde.

Ondertussen heb ik alleen nog maar brieven en herinneringen, mijn mooiste boek ben ik verloren. Al een hele tijd, maar ik herinner me die dag nog alsof het gisteren was. Sindsdien praat ik niet meer. Schrijven deed ik ook niet, ik wist niet waar te beginnen.

Ik heb de dagen genomen die ik nodig had. Het zijn er meer geweest dan ik hoopte en ik heb er vast nog wel een paar nodig. Maar schrijven? Dat doe ik weer.

Ja, bij deze Boek nummer negen.