L'amour pour toujours.

Hij schreef een einde aan ons verhaal. Alle liefde die ik toen nog voor hem voelde, kon ik hem niet meer geven, en mocht ik eigenlijk ook niet meer voelen. Hij was er echter nog elke dag, toen pas merkte ik hoe diep hij in mij zat, in alles wat ik voelde, dacht en deed. Hij was er zelfs harder dan ooit tevoren, en ik besefte dat niet morgen de dag was dat ik het einde van ons verhaal zou schrijven.

Een lange tijd was ik verschrikkelijk bitter. Ik had altijd al in onze eeuwigheid geloofd, en dat kwam daarbij vooral door zijn vertrouwen daarin. Ik voelde me belazerd door hem, door mezelf, door de liefde. Ik wilde me echter allesbehalve bitter voelen. Niet alleen maakte dat bittere alle herinneringen donker en nog pijnlijker, het deed me twijfelen aan het bestaan van mooie, pure, eeuwige liefde. Mijn getwijfel en zelfs ongeloof maakten me triestig, voor mij kon een relatie zonder dat eeuwigheidsgevoel niets voorstellen. Wat als het niet bestond?

Ergens tussen toen en nu ben ik het bittere verloren. Voorzichtig geloof ik weer in de liefde. Ik geloof in de liefde zoals ze bezongen wordt door velen, en zoals ze in romans beschreven wordt door anderen. Ik geloof in de liefde zoals ik haar ooit voor hem gevoeld heb.