Omdat ik het mooie te vaak vergeet.

Ik houd er niet van dat ik al dagen wil schrijven, mijn hoofd een warboel is van woorden en verhalen, maar ik hier elke keer opnieuw niet verder kom dan enkele woorden, soms een zin. Sommige dagen doen al het geloof en alle hoop wankelen, en maken dat ik aan mezelf en aan alle anderen twijfel. Ik voel me niet goed en soms ben ik daar zo mee bezig, dat ik vergeet dat ik ook veel moois beleef. Daarom dit verhaal, om het mooie niet te vergeten, en om de hoop niet zo maar op te geven. Een verhaal voor mezelf en voor hun, maar ook voor jullie en alle anderen, omdat ik hoop dat iedereen dit op een dag voelt en koestert.

Op de allerliefsten, en op Anne.

Onze laatste avond na twaalf jaren samen op school te hebben doorgebracht. Een laatste keer lachen en dansen voordat we uit elkaar gaan. Eindelijk was het zo ver. We hadden allemaal verschillende dromen en plannen. We hadden allemaal angst.

Sinds die avond zijn er twee zomers verstreken, en waren we het afgelopen weekend voor het eerst weer -bijna- allemaal samen. Onze dromen van toen zijn niet de verhalen van vandaag, en sommigen hebben meer dan me lief is meegemaakt. Iedereen is anders, en sommigen hadden elkaar al veel te lang niet meer gezien. Maar ondanks alles, was iedereen nog juist hetzelfde. Ondanks alles, waren wij samen nog juist dezelfden.

Het gevoel dat die avond van toen niet twee jaar, maar nog geen week geleden was, is zo fijn en geruststellend. Samen voelen dat het goed zit en elkaar nog steeds door en door kennen, is iets waarvan we ons zeer bewust zijn dat het bijzonder is.

Bij hun wil ik nog jaren thuiskomen.

Thank you for making me smile.

Toen we gisteravond afscheid namen, gaf hij me drie kussen en vroeg of wij dat hier altijd zo doen. Ik antwoordde van niet, en legde uit wanneer ik aan iemand een, twee of drie kussen geef. Drie kussen zijn officieel, vertelde ik hem. Hij keek me aan, glimlachte en zei: 'Oh alright, but thank you for the three kisses anyway.'

L'amour pour toujours.

Hij schreef een einde aan ons verhaal. Alle liefde die ik toen nog voor hem voelde, kon ik hem niet meer geven, en mocht ik eigenlijk ook niet meer voelen. Hij was er echter nog elke dag, toen pas merkte ik hoe diep hij in mij zat, in alles wat ik voelde, dacht en deed. Hij was er zelfs harder dan ooit tevoren, en ik besefte dat niet morgen de dag was dat ik het einde van ons verhaal zou schrijven.

Een lange tijd was ik verschrikkelijk bitter. Ik had altijd al in onze eeuwigheid geloofd, en dat kwam daarbij vooral door zijn vertrouwen daarin. Ik voelde me belazerd door hem, door mezelf, door de liefde. Ik wilde me echter allesbehalve bitter voelen. Niet alleen maakte dat bittere alle herinneringen donker en nog pijnlijker, het deed me twijfelen aan het bestaan van mooie, pure, eeuwige liefde. Mijn getwijfel en zelfs ongeloof maakten me triestig, voor mij kon een relatie zonder dat eeuwigheidsgevoel niets voorstellen. Wat als het niet bestond?

Ergens tussen toen en nu ben ik het bittere verloren. Voorzichtig geloof ik weer in de liefde. Ik geloof in de liefde zoals ze bezongen wordt door velen, en zoals ze in romans beschreven wordt door anderen. Ik geloof in de liefde zoals ik haar ooit voor hem gevoeld heb.

Eindelijk?

De dag dat ik me realiseerde dat ik niet meer wist hoe zijn stem klonk en hoe hij naar me lachte, huilde ik. Vannacht kon ik me zijn gezicht niet meer herinneren. Ik voelde echter niets, staarde voor me uit. Ik schrok van mezelf, maar hoe hard ik ook probeerde, er was niets anders dan leegte. Hij is niets anders dan leegte.

Is dit over hem heen zijn? Is dit eindelijk weer gelukkig zijn?

Het is koud.

Another lonely day.

Ik voelde me zorgeloos, maar toen deze woorden de hele weide het zwijgen oplegden, brak mijn hart.

Yesterday seems like a life ago,

'cause the one I love, today I hardly know.
You I held so close in my heart, oh dear
grow further from me with every falling tear.

It wouldn't have worked out any way,
so for now it's just another lonely day.
Further along we just may,
but for now it's just another lonely day.